Ergens. Ooit.

Buiten waait het. De lente is even ingeslapen en de verwende mensen rillen. De stad die zichzelf wereldstad meent, krioelt van toeristen en toeristjes. Maar mijn doel ligt in het theater, in een voorstelling van een “theatergroep voor kinderen, jongeren en volwassenen”.

Omdat ik voor zes gereserveerd heb, komen we met onze neus tegen het podium terecht, op de eerste rij. Voor zover ik deze organisatie ken, riskeer je daarbij een halfnat pak.

Tijdens het begin van de voorstelling gaat mijn aandacht naar een als dier geschminkt en verkleed jongetje van een jaar of negen. Tussen al die meisjes valt uiteraard net hij me op. It has to be… De kleermakers van dienst hebben voor de gelegenheid het gebruik van textiel zo economisch mogelijk opgevat. De broekjes die kort mochten zijn, zijn ook echt kort. Het moet dan ook in het thema van de voorstelling passen en in de tijd die uitgebeeld wordt, waren ‘korte broeken’ nog niet zo lang dat ze zelfs de knieën bedekten.

Het verhaal neemt ons mee naar het Oude Testament, toen een zekere Noach de opdracht kreeg een boot te bouwen om hem en zijn getrouwen te beschermen voor de zondvloed die komen zal. Eén van Noachs zonen wordt gespeeld door de jongen van daarnet. Nu hij geen dier meer is, springen zijn amper bedekte benen figuurlijk in mijn oog. Zijn haar is zwart, net als zijn ogen. Op zijn gezicht zie je sporen van net niet vakkundig weggeveegde schmink. Hij is niet heel mooi, maar straalt wel iets lief uit. Bovendien, en dit klinkt politiek helemaal niet correct, in het land der blinden is eenoog koning. Maar goed ook dat hij niet razend knap is, anders zou mijn aandacht teveel van het stuk afgeleid worden.

Nog later speelt hij kind in de massa. De tijd rolt verder en de nieuwe kledij van de jongen doet mijn ogen knipperen en mijn adamsappel in mijn keel op en neer kikkeren. Hij draagt een kleedje dat behoorlijk hoog uitgerafeld is. Het verhaal speelt zich dan ook af in een tijd dat iedereen, mannen, vrouwen, jongens en meisjes in dit soort makkelijke unisekskledij getooid ging. Opmerkelijk bij hem is dat, in tegenstelling tot bij zijn medespelers (allen meisjes of oudere jongens) de uitrafelingen al ruim boven zijn pastelgroene slipje beginnen. De knul trekt het zich niet aan: iedereen mag zijn onderbroekje zien, iedereen mag het bobbeltje vooraan bekijken en dromen bij de zacht bedekte billetjes. De hele zaal mag zijn naveltje zien wanneer hij vrolijk spelend met de armen in de lucht opspringt. Alle aanwezigen mogen ontdekken dat hij eigenlijk wat beginnende vetrandjes rond zijn buikje heeft liggen, of zou het kleutervet zijn dat (nog) niet weggetrokken is? Iedereen mag ervan genieten, maar ik ben allicht één van de enigen die dat effectief doet. Wat “men” ook mag beweren, het blijft mooi.

Ben ik nu pervers?

San Remo

Alle teksten ressorteren onder San Remo©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

San Remo