(middels enkele flessen bier en een flinke dosis depressiviteit)

Voor mij is het leven van een pedofiel niets dan narigheid. Je weet dat de maatschappij mensen van jouw geaardheid niet mag. Het is je constant weer verteld tot je begint te geloven dat je een bastaard bent, die kinderen moet verkrachten om aan zijn trekken te komen.

Aan de andere kant zijn er de kinderen die je liefhebt en die je cherisht. Ze vertrouwen je. Dus meestal sluit je jezelf op om je lust te overwinnen. Laat ze nooit weten dat je ze mag. Je weet dat je schuldig bent, wat je ook doet. Je bent schuldig als je bij ze vandaan blijft. Je bent schuldig als je ze gewoon maar negeert. Je ben zelfs schuldig als je ze het laat weten.

Ik neem aan dat de meeste mensen me gewoon willen zien hangen, ook al heb ik nooit iemand aangeraakt. Ik neem aan dat de meeste mensen blij zouden zijn als ze wisten dat ik me zo voel, dat ik nooit een kind aan zou kunnen raken zonder te vergeten dat ze verboden toegang zijn. Ik weet dat kinderen onschuldig horen te zijn. Ik weet dat ze onwetend zijn over seks en liefde anders dan de juiste liefde (wat dat ook mag zijn) tot ze dood zijn, op zijn minst.

In deze wereld ben je schuldig tot bewezen is, dat je onschuldig bent. Als je onschuldig bent, is dat enkel een fout bij justitie.

Mam, pap, ik weet dat jullie liever hebben dat ik een normaal, heteroseksueel persoon ben. Sorry, dat ik jullie verwachtingen niet kan waarmaken, maar ik kan niet veranderen wie ik ben. Ik ben een produkt van ziel en genen. Je zou denken dat mijn pedo-deel niets van doen zou hebben met mijn genen, maar daar ben ik niet zeker van.

Ik heb niemand die van me houdt en ik weet dat ik er nooit een zal hebben. Zoals ik het nu zie, zijn er drie manieren waarop ik kan sterven. Ten eerste het ongeluk. Ik zou onder een bus kunnen belanden of zoiets. Ten tweede de moord. Een of ander familielid van een jongen die vermoedelijk van me hield en ik van hem, zou behoorlijk welwillend staan tegenover de actie van het planten van een mes of kogel in lijf. Ten derde is er de zelfmoord. Als ik al zo depressief ben met maar vier biertjes leeg, dan is er geen enkele hoop meer voor mij.

Misschien in de nabije toekomst is er een jongen die van me houdt, al verwacht ik dat niet, en ik zal nuchter zijn en ik zal ook van hem houden, wat me waarschijnlijker lijkt. Tot dan bid ik u vaarwel en ik aanbid de buurjongens van achter de gesloten gordijnen van mijn ramen.

SanhGrimr

Alle teksten ressorteren onder SanhGrimr©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

SanhGrimr