Deel 33 - Vader.

Guiseppe vroeg wat er op het kaartje stond dat op de tafel lag.

Inmiddels ook al een tiener, vol met puistjes maar nog steeds met een bijzondere schoonheid en een adembenemende lach. Hij hield zo veel van hem.

Het was een jongen die zo afhankelijk van hem was geweest en nog steeds was hij een knuffel.

Emiel vond het soms jammer dat hij geen aanrakingen meer wilde waar anderen bij waren; dan was hij de stoere puber. De onzekere jongen kwam echter naar buiten als ze samen waren.

Wat er op het kaartje stond behoefde enige uitleg.

“Ik word vader”.

Het klonk als een logisch gevolg van iets.

De uitleg zou enige tijd in beslag nemen.

Die avond, de laatste avond dat Bo en Janneke bij hem waren geweest, was er intiem gesproken over van alles.

Het was pas echt op gang gekomen nadat hij zijn liedje had gezongen en Bo hem de vraag stelde “of Emiel ooit meer voor hem had gevoelt dan alleen vriendschappelijke liefde”.

Hij had hem verteld dat hij vaak verliefde gevoelens voor hem gekoesterd had en Bo leek begrijpend te kijken. De vrijpartijen die er waren geweest zou de jongen toch zeker niet vergeten zijn.

“Kijk, toen ik jullie als familie ontmoette, was ik op een zoektocht in mijn leven. Ik vond mijn leven saai en leeg. Bovendien had ik altijd het gevoel dat ik mijn leven leefde zoals anderen dat wilden en niet zoals ik zelf wilde. Wat ik zelf wilde, wist ik echter niet echt.”

Men hoorde een zucht en de verteller vervolgde: “Ik vond in het gezin waarin jullie woonde, veel waardering en liefde. Dat vond ik erg fijn en ontdekte dat ik dat miste in mijn leven. Toen ik op reis ging met jou, Bo, nam ik jou mee omdat ik het leuk vond om mijn reis met iemand te maken, maar niet met iemand die veel eisen zou stellen. Jij leek mij een jongen die zacht en gemakkelijk was en dat bleek je ook te zijn. Ik kwam er al snel achter dat ik het erg fijn vond om met jou ook mijn vriendschap te delen en we werden door alles wat we meemaakten, intieme vrienden. Je was als een zoon voor me en eigenlijk nog meer.”

Bo en Janneke luisterden.

“Ik vond jou spontaniteit en je liefde ook heerlijk om te krijgen. Jou lichaam aanraken vond ik fijn om zo mijn gevoel met jou te delen. Je was open en een heerlijke jongen.

Ik vond je ook erg mooi en was vaak kort verliefd op je.”

De woorden stokten even.

“Ik heb echter nooit meer van je gevraagd dan dat jij zelf wilde geven”.

Bo uitte wat woorden en die waren slechts positief. Soms had hij zich wel afgevraagd of Emiel een homo was geweest; zo vertelde hij. De vriendschap en het op gelijke niveau met elkaar omgaan als jongen en man had hij altijd heerlijk gevonden.

“Ik werd niet meer verliefd op meisjes” vervolgde Emiel. “Toen jij, Janneke mij jou lichaam aanbood, vond ik jou een van de liefste en mooiste meisjes die ik kende. Verder wilde ik echter niets met je. Ik wilde jou graag als mijn zus, mijn vriendin. Je was trouwens wel erg jong toen je dat deed”.

Emiel schrok even. “Je hebt Bo toch wel verteld van….”

Gelukkig was dat wel het geval.

“Mijn leven is nu zo, dat ik weet dat ik van de onschuld, de aandacht en de liefde van jongens hou. Ik geef ze graag  mijn liefde en ben als een vader voor ze. Ik praat als een vader en als een vriend met ze over het leven en over hun gevoel. Ik kan van vrouwen houden als van een zus, maar ik kan niet de liefde voor hen voelen die ik voel voor mijn vriendjes. Het is misschien niet normaal, maar het is wel waar”.

Deze bekentenis sloeg even in als een bom. Toch wisten ze het eigenlijk wel.

Ze wisten alleen niet hoe te reageren.

“Ik zal mijn vriendjes nooit kwaad doen zoals ik dat ook nooit met iemand anders heb gedaan. Mijn leven zal zich dus niet richten op één relatie maar ik zal mijn geluk moeten vinden uit allerlei vriendschappen.”

“Ik weet dat ik mijn leven niet verkeerd leid; het is alleen anders.”

“Kijk naar mijn vriendjes als ze ouder worden. Ze blijven komen. Ze zijn mijn leven en ik ben een stukje van hun leven.”

Die avond werd er veel gepraat over de gevoelens van de drie aanwezigen.

Toen Emiel terug kwam van het halen van een nieuwe fles wijn en de moeite had genomen om daar wat Franse kaas en olijven bij te versieren, had hij het idee dat hij bij zijn terugkomst iets onderbrak.

Wat hij had onderbroken, wist hij al gauw.

Een snel overleg ‘of ze het hem zouden vragen’.

De vraag bleek te luiden of hij vader wilde worden van het Kind van Janneke.

Dat Bo onvruchtbaar was, wist hij al jaren…..

Dat ze nu zekerheid hadden dat Bo in Emiel geen ‘concurrent’ zou ervaren, was er nu bijgekomen….

Dat ze de persoon ‘Emiel’ en dus ook zijn genen waardeerden, was hun al langer duidelijk…..

Dat ze een kind wilden, werd Emiel nu dus helemaal duidelijk.

Het was een bijzonder verzoek geweest en hij had er even over moeten nadenken.

Ze stelden hem voor om het met z’n drieën te proberen. De arts had duidelijk gemaakt dat de pogingen tot bevruchting mislukt waren enkel en alleen door het zaad van Bo.

Ze bleven een week, en pas nu begreep Emiel waarom ze persé die week hadden willen komen. Het kwam in de maandelijkse cyclus van Janneke uit als dé week waarin het moest gebeuren.

Zo kwam het dat hij elke avond naar zijn eigen bed ging als hij geroepen werd. Hij bevruchte haar en sliep dan zelf in de logeerkamer.

Bo was er altijd bij als het gebeurde.

Hij had met hem uitgebreid gepraat over zijn gevoel bij dit geheel en het leek in orde.

Janneke was een mooie vrouw geworden en voelde zacht aan. Regelmatig kwam zij ook tot een hoogtepunt in hun houding waarbij Emiel de armen gestrekt hield. Hij zag zichzelf als gever van zijn zaad en wilde niet een te intieme houding aannemen bij zijn vriendin. Alhoewel hij haar in het verleden soms naakt gezien had en zij zich al helemaal niet schaamde om haar borsten te tonen aan haar omgeving, waren deze bedekt door een nachtjapon. Ze wilde wellicht aangeven dat die voor ‘haar man’ en later voor haar kind bestemd waren.

Nadat hij zijn zaad aan haar had gegeven gaf hij haar een zoen op haar voorhoofd en Janneke sprak over de ‘twee mannen in haar leven waar ze van hield’ terwijl ze uitrustend van de inspanningen haar onderlichaam op een kussen legde, om zo het kostbare zaad van haar vriend te begeleiden.

Ook Bo lag een aantal keren in de armen van Emiel, als was hij groter en sterker dan zijn vriend.

De fijnste herinnering die Emiel aan deze ervaringen had waren niet de 7 bevruchtingspogingen maar al de keren dat Bo en Janneke na de vriendschappelijke daad in zijn armen lagen, terwijl hij als een goede vriend, tussen hen in lag.

Hij hield van hen beiden heel veel, had hij hen verteld.

Het kaartje was uiterst bijzonder.

Nadat de naam van de geboren jongen was genoemd, de naam die dezelfde was als de tweede naam van Emiel, stonden daaronder als ‘gelukkig ouders’; drie namen.

Zijn naam als laatste.

Op het kaartje stond er ook een gedicht zoals het vaak de gewoonte is. Het was een liedje wat hij vroeger nog voor Bo gezongen had:

Close your eyes
Have no fear
The monster's gone
He's on the run and your daddy's here

Before you go to sleep
Say a little prayer
Every day in every way
It's getting better and better

Beautiful, beautiful, beautiful

Beautiful boy
Beautiful, beautiful, beautiful
Beautiful boy

Hij zou de komende jaren vaak naar zijn geboorteland moeten reizen.

Hij was gelukkig.

Hij had zijn levenspad….

gevonden!!