Deel 29 - Het grote weerzien.

Emiel had de reis snel gemaakt, de vele kilometers waren als een waas aan hem voorbij gegaan. Gestopt had hij weinig en de goedkope hotels waar hij overnacht had, waren al vroeg in de ochtend weer door hem verlaten.

Hij wilde maar een ding; zo snel weer terug naar Nederland.

De lezer zou de conclusie kunnen trekken dat dit te maken had met Bo en inderdaad was deze jongen steeds in zijn gedachten, maar ook het feit dat het met zijn vader niet goed ging en het misschien ging aflopen....

Het is gek; toen hij gebeld was door zijn familie over de toestand van zijn vader, had hij heel koel gereageerd en verder niets toegezegd.

De dagen daarna had hij zich echter niet kunnen concentreren op zijn werk. Hij was al een tijdje een soort van Freelancer geworden voor een firma die software ontwikkelde voor kleine firma's in Italië maar het laatste project had hij bijna niet af kunnen maken.

Ook wat kleine klusje die hij nog zou afmaken in het tehuis, konden zijn aandacht niet hebben. Hij was zelfs boos geworden op Guiseppe, een jongen die zijn nieuwe vriendje leek te worden.

Het was zo'n heerlijk knulletje. Pas een jaar of 7 oud maar zo lief en zo levendig.

Emiel kon hem niet zo goed verstaan omdat zowel hij als Guiseppe nog bezig waren om de taal goed te leren, dat wilde zeggen: Emiel moest de woorden leren en de kleine jongen moest nog leren om wat rust in zijn taalgebruik aan te brengen. Hij sprak vaak zeer opgewonden.

Het knulletje was klein van stuk, had een eeuwige glimlach op zijn mond en had een echte Italiaanse kleur; donker haar en een bruine huid.

Een druktemaker was het wel. Emiel vermaande hem wel eens en soms liep hij dan boos weg naar zijn 'eigen tehuis'. Hij kwam meestal binnen een paar uur weer terug.

Een paar weken geleden had hij hem voor de eerste keer eens een echte knuffel geven en de jongen was dit wel bevallen. Sindsdien was er veel geknuffeld, alleen waren ze altijd van korte duur door de enorme bewegelijkheid van de jongen.

Emiel probeerde intiem gedrag altijd een beetje te vermijden; het was immers toch een Katholiek tehuis en hoewel het Italianen waren en geen koele Hollanders wist hij toch niet altijd zo goed, hoe men eventueel zou kunnen reageren.

Met Santo had hij ook een goede relatie, maar deze jongen was door hem zelf meegenomen naar dit tehuis.

Hoewel hij niets voelde voor het Katholieke geloof had hij wel veel sympathie gekregen voor de paters en zij voor hem. Als er gewerkt moest worden of er uitjes waren met het tehuis, dan deed hij altijd veel zijn best om zich verdienstelijk te maken, vaak tot laat in de avond.

Het enige wat hij daarvoor kreeg was les in de taal van een pater en regelmatig at hij mee in de grote zaal.

De jongens zaten allemaal op een vaste plaats, alleen Santo mocht altijd naast hem zitten.

Emiel kreeg altijd een liefdevol gevoel als hij aan de Paters dacht. De meeste waren erg met de jongens begaan en waren streng maar toch ook lief voor hen.

Hij had een vriendschappelijke band opgebouwd met een soort van hoofdpater die hem ook erg dankbaar was voor alle klusjes die hij deed. Zijn inzicht in de elektrische installatie kwam goed van pas en spaarde hun een hoop geld uit.

Hij mocht ook van alle dingen gebruik maken in het huis. Zijn huis ontbeerde nog steeds een goede douche en daarom douchte hij in de privé cabines van de paters die stonden in de ruimte waar de jongens normaal hun lichaam schoon wasten.

Al menigmaal had hij daar heel wat blote jongens zien staan als hij zijn cabine opzocht en net voordat hij het besluit had genomen om toch naar de waarschijnlijk laatste dagen van zijn vader te gaan kijken, was de kleine Guiseppe vanuit de douchende groep jongens naar hem toe gerend om hem te begroeten, terwijl hij zijn privé douche opzocht.

Hij zag er zo lief uit met zijn natte en bruine lichaam, zijn lieve en vrolijke donkere oogjes...

Emiel had hem in zijn beste Italiaans verteld dat hij hem lief en mooi vond.

De jongen was weggerend en Emiel had nog even staan kijken naar de jongens die bij de leeftijd van zijn kleine vriendje hoorden.

Hij had even een praatje gemaakt met de aanwezige pater en het moment had hem een bijzonder gevoel geven. De openheid van de jongen had hem doen besluiten de stoute schoenen aan te trekken en de pater te vragen of hij Santo en Guiseppe die middag mee mocht nemen naar een riviertje in de buurt.

"Ik ga een paar weken terug naar Nederland"; de pater was dit al bekend maar Emiel legde uit ‘hoe hij de jongens zou missen.’

De pater, zo verstond Emiel, vertelde dat de kleine Guiseppe vaak over Emiel praatte als hij bij hem was.

"Het is een lieve jongen" stelde Emiel vast, "ik zou graag zijn grote oom voor hem zijn".

"Die kan hij wel gebruiken" stelde de pater vast, "zijn eigen familie kijkt niet naar hem om".

Guiseppe zou volgens hem 'in schande geboren zijn'.

Die middag was hij met zijn vriendjes naar het riviertje gereden. Ze hadden zowel de uitnodiging als de middag enthousiast aangenomen.

Nadat ze wat gevoetbald hadden, had Emiel voorgesteld om wat te gaan zwemmen. Hij had al vaker met groepen uit het tehuis gezwommen en hij was de enige volwassen persoon geweest in het water. De paters zaten altijd op de kant en zwommen nooit.

Hij was ook de enige geweest met een zwembroek, de andere jongens ontbeerde deze en zwommen meestal in hun onderbroek.

De opmerking 'dat ze wel even konden gaan zwemmen' werd blij ontvangen en de jongens kleedden zich snel uit.

Het water was nog wat fris hoewel de temperatuur al rond de 22 graden lag.

Guiseppe leek in het water helemaal tot rust te komen en vond het heerlijk als Emiel hem liet drijven op het water. Zijn billen en zijn schouders ondersteunend zag hij dat zijn kleine vriendje van water hield en dat het hem echt ontspande.

Emiel liet een woord vallen wat te maken had met een schat.

Na een uurtje begon het toch wat koud te worden.

De jongens vonden het zelf te koud om zich op te laten drogen aan de kant.

Emiel droogde zijn kleine vriendje Guiseppe af en de jongens deden hun gewone broek aan over hun naakte huid.

Een tijdje later zaten de jongens op de veranda van Emiel´s huis terwijl de onderboeken lagen te drogen in de zon. Een ijsje was iets wat ze niet vaak kregen in het tehuis.

Bij het afscheid had hij het nog even moeilijk gehad.

Toen hij al helemaal klaar was om te gaan, was de kleine Guiseppe nog even in de cabine van het busje geklommen en Emiel had hem even op zijn schoot getrokken. Het eerste zoentje was de kleine goed bevallen en Emiel kreeg er wel 10-voudig voor terug. De zoentje waren de zoentjes van een kleine jongen: zacht, kort, gemeend en op elke plaats van Emiel´s gezicht.

Emiel zou ze missen, hoewel hij steeds dichter naderde tot zijn andere vriend.

Hij dacht veel na over zijn leven en de uren vlogen voorbij.

Zijn vriendjes, zijn vader, zijn toekomst.

Hij belde onderweg nog even naar de Familie van Bo waar hij zou logeren en Janneke had opgenomen. Ze was weer dol enthousiast geweest om zijn stem te horen.

De volgende avond was hij aangekomen en de hele familie had hem hartelijk begroet. Er waren handen en zoenen gegeven en van Bo had hij een hand en een knuffel gehad.

Zelfs het broertje van Bo die hem normaal een beetje negeerde was blij geweest hem weer te zien. Hij was erg gegroeid en was volgens Evelien zelfs net een paar centimeter groter dan Bo, ondanks dat deze ruim 3 jaar ouder was.

Die avond draaide alleen om Emiel. Hij zat in het midden van de kamer en verteld nogmaals zijn verhaal over hoe hij terecht was gekomen in Italië bij het tehuis voor wezen.

"Hebben al die jongens dan geen ouders?"; de vraag van Janneke klonk alsof ze het zich niet kon voorstellen.

"Sommigen hebben wel ouders maar die ouders kijken soms niet naar hun om en ook zijn sommige ouders niet in staat om voor hun kinderen te zorgen. Sommige ouders zijn zelfs ziek of altijd op reis voor hun werk" legde Emiel uit. "Veel jongens gaan wel eens naar huis, een paar weken, of soms gaan ze naar familie voor de vakantie".

Evelien en haar man hadden veel praktische vragen en hij had verteld voor welk bedrag hij het huisje had gekocht van de oude conciërge en dat hij van plan was om er een maandje of twee aan te gaan werken als de jongens van het tehuis weer naar school zouden gaan, daar hij anders te veel afgeleid zou worden door jongens die wilden 'meehelpen'.

"Ik denk dat ik al ga beginnen als ik weer terug ben".

De verteller berekende dat hij zich het bedrag in tweevoud kon veroorloven, als wat hij voor het huisje ooit betaald had.

"Het is een oud huisje maar het fundament is goed en het ligt op een heel mooie plek" vertelde hij enthousiast. "Er zit een mooie veranda bij die direct uitkijkt op een mooie vallei". Emiel stelde hun voor om zeker eens langs te komen.

"Mijn vader heeft mij niet veel geleerd, maar wat hij mij leerde had vooral te maken met de klusjes die wij samen deden op zaterdag en in de vakantie bij andere mensen. Ik kan dus best veel zelf" had Emiel vastgesteld.

De vraag was gevallen hoe het met zijn vader ging.

"Ik ga morgen naar hem toe."

"Dan zal ik meteen wel de andere familie zien."

"Dat is een van de dingen die mij zwaar zal vallen, deze tijd in Nederland, maar ik zal toch naar hem toegaan".

"Wat is dan het andere wat je moeilijk zal vinden?" had Evelien gevraagd. Bo had nieuwsgierig naar Emiel gekeken.

"Tja", had hij zuchtend gezegd, "dat vertel ik jullie misschien ook nog wel eens....."

Die avond werd het laat.

Hij kon niet echt naar bed gaan; vreemd eigenlijk.

Toen Evelien had voorgesteld dat Emiel maar bij Bo op de kamer moest slapen, stond zijn hart even stil. Natuurlijk was het een praktisch iets omdat de moeder van Evelien over 3 dagen een dag of wat zou blijven logeren maar voor Emiel was het een bijzonder iets dat hij weer zo dicht bij zijn vriendje Bo zou zijn. Het gaf hem echter ook een gevoel dat er een climax zou komen in hun relatie.

Als de jongen niet zou laten zien dat er iets speciaals was tussen hen, zou hij hem toch op een andere manier moeten gaan zien. Ze waren zulke intieme vrienden geweest op hun reis samen; als hij weer zo dicht bij hem zou zijn de komende weken zou hij een duidelijker beeld kunnen krijgen over hun toekomst als vrienden.

Met verwarrende gedachten 'of dat eigenlijk wel zou kunnen met een 13 jarige', viel hij in slaap.