... wij samen veel liefdevolle momenten hebben

Als ik ergens ga zitten, komt hij altijd bij mij op mijn schoot. Ik zou hem dan altijd moeten strelen. Doe ik het niet dan zegt hij: “even mijn buik”, of “hier moet je wrijven”. Zit hij achter de pc een spelletje te doen dan blijft hij roepen. Ga ik achter hem op een stoel zitten dan zegt hij: “Je moet hier komen zitten.” Als wij op de bank een film bekijken, dan komt hij zich altijd heel knus koesteren op mijn schoot. Hij is echt “aanraak verslaafd”. Of dit nu zijn buik, rug of benen zijn; hij ligt zacht hoorbaar te genieten. Een licht gekreun van genot toen ik gisteren zachtjes zijn borst masseerde. Hij heeft een nieuwe methode ontdekt om hiervan nog meer te genieten. Hij gaat tegenwoordig overdwars op mijn schoot zitten, zodat ik zijn rug en buik gelijktijdig, met twee handen kan aanraken. Pauzeer ik even, dan pakt hij mijn hand en legt die op zijn buik. Soms masseer ik zachtjes zijn gezicht. Hij doet dan zijn ogen dicht en geeft vaak een klein kusje op mijn vinger. Gisteren keken wij samen naar een tekenfilmpje terwijl wij knus tegen elkaar aanzaten. Het filmpje ging over een jongetje die zijn beren-knuffel kwijt was. Ik zei tegen hem: “Ik was laatst ook mijn knuffel kwijt, maar ik heb nu een nieuwe.” “Ja”, zei hij, “dat ben ik”

... hij het leuk vindt om bij mij te zijn

Hij belt mij vaak om te vragen wanneer hij weer mag komen, blijft meestal langer als hij het voor elkaar krijgt en is altijd lief en beleefd. Helpt met alles wat ik hem vraag; of dit nu koken of afwassen is. Hij vindt het leuk om deze dingen samen te doen. Niets wil hij zomaar alleen doen als hij hier is. Als hij naar bed moet, moet ik mee. We lezen dan nog een klein stukje uit iets van Annie M. G. waarbij we tijdens het voorlezen afwisselen: hij een stukje en dan weer ik. In mijn bed laat hij zien hoe mans hij is met zijn 8 jaren wat lezen betreft, terwijl ik ondertussen zijn rug masseer. Zelfs als hij onder de douche gaat moet ik mee. Zich wassen doet hij zelf, maar het afdrogen en gezelschap houden, “dat zal ik moeten doen.” Als hij zich moet omkleden, zal ik, op zijn verzoek, mee moeten. Schaamte kent hij helemaal niet. Als hij plotseling iets ziet wat zijn aandacht trekt, dan loopt hij met of zonder kleren door het huis tijdens één van de vele dagelijkse bezigheden. Als wij in het zwembad in één kleedhokje staan, dan wacht hij tot ik klaar ben en hij verwacht daarna dat ik hem afdroog en aankleed. Nooit gaat hij weg zonder te vragen wanneer hij weer terug mag komen...

... wij samen veel lol hadden, en hij van die leuke dingen kan zeggen

Gisteren heb ik hem een eigenlijk wel moeilijk bordspel uitgelegd. ´Vanaf 10 jaar’, stond er op de doos. Hij is pas 8, maar snapte het prima. We kunnen ook hele serieuze gesprekken hebben. Of dit nu over 11 sept gaat, of over andere dingen in het leven. Hij wil veel weten en onthoudt goed. Op zijn verzoek hadden we een heel gesprek over de werking van de hersenen van klein kind tot volgroeid mens. Bijzonder kind...

... hij een mooie en lieve jongen is

Hij heeft blonde haren en blauwe ogen. Alleen naar hem te kijken is al een genot. Als hij zijn best doet om goed voor te lezen dan kijk ik naar hem. Hij wordt graag bekeken en kijkt ook mij vaak intens aan. Hij vindt het leuk om op de foto te gaan, en werkt graag mee om “boos of lief te kijken”. Meneertje vindt het ook leuk om zijn foto op mijn bureau te zien staan, raakt soms mijn gezicht aan of streelt mijn arm en hand. Hij heeft een mooi lichaam. Nog echt een jongen, met zijn buikje een beetje naar voren als hij staat. Hij luistert goed, is bijna nooit vervelend en vindt het leuk als ik hem vertel dat ik veel van hem hou...

... hij verslaafd is aan aandacht

Als ik hem achter de pc zet om “een pretpark te bouwen”, dan moet ik bij hem komen zitten om “te kijken”. Doe ik dat niet, dan is het volgens hem, “niet zo leuk”. “Dat vind ik gezellig”, zegt hij dan. Gisteren mocht hij in de videotheek een film uitkiezen en hij koos voor de eerste film van Kabouter Plop. “Als jij hem niet leuk vindt, kunnen we ook wel een andere nemen hoor!”, stelde hij me lief voor. Als ik de video aanzet en nog wat sta te rommelen aan de afstandsbediening, zegt hij: “Kom nou zitten, anders kan ik niet gaan zitten”. Hij verwacht dat ik in de hoek van de bank ga zitten zodat hij knus tegen mij aan, languit op de bank kan gaan liggen. “Je kunt toch ook wel even zonder mij gaan zitten”, zeg ik. “Maar kom je daarna zo wel zitten?”, antwoordt hij. Als ik even naar de keuken ga om de warme chocolademelk op te halen, dan kijkt hij als ik weer in de buurt ben, en gaat hij naar voren om mij te ontvangen. Ga ik even anders zitten, dan heeft ook hij snel een andere houding gevonden waarin hij zowel mijn warmte kan ontvangen als goed de tv kan zien. Tegenwoordig heeft hij een nieuw plekje waar “het lekker is om te worden gewreven”. Aan de bovenkant van zijn bekken, aan de zijkant van zijn onderbuik.

... hij zo spontaan en enthousiast kan vertellen

Toen ik hem leerde kennen was deze jongen een beetje introvert. Vaak een streng gezicht en zeker niet spontaan. Niet dat hij uit een probleemgezin of zoiets komt. Hij komt uit een hele lieve familie en heeft lieve ouders die om hem geven. Alleen hebben ze niet altijd tijd voor hem. Afgezien daarvan zijn er ook veel problemen in de familie die nog zoveel meer tijd opslokken van zijn ouders. Aangezien ik niet veel tijd nodig heb om mijn geld te verdienen, heb ik extra veel tijd voor hem. Doordat ik al veel tijd met hem doorbracht, veel met hem redeneerde en hem liet voelen dat hij een “volwaardige gesprekspartner” voor mij is en dat ik om hem geef, is zijn houding veranderd. Hij praat nu vaak honderduit tegen mensen die hij een beetje kent. Hij werd veel spontaner. Gisteren zaten wij in de auto en de zon scheen door zijn blonde haren. Op een hele lieve, vrolijke en spontane manier vertelde hij wat voor grappigs hij had meegemaakt. Zijn stem wordt hoger door het enthousiasme. Zijn gezicht verandert en gaat stralen. Als je hem zo ziet zitten, kan je maar één ding denken. Deze jongen is een engeltje.

... hij leuk reageert op mij

Veel anderen om mij heen zeggen dat ik een bepaalde aantrekkelijkheid heb voor kinderen. Als ik daar met die anderen over spreek, dan zeg ik meestal dat dat komt omdat ik kinderen laat voelen hoe lief ik ze vind en dat ik ze laat voelen hoe serieus ik ze neem. Als een kind met een probleem komt, hoe klein dat ook is, dan neem ik dat altijd serieus. Ik laat ze altijd voelen dat hun gevoel of mening belangrijk is. Kinderen en ook volwassenen vinden dat fijn. Deze interesse van mij is echt gemeend en dus zeker niet gemaakt.

Ook ben ik consequent met kinderen. Ik verwen ze, geef ze veel aandacht en tijd maar verwacht ook dat ze luisteren. Dat doen ze dan ook bijna allemaal, ook kinderen die daar thuis moeite mee hebben. Luisteren ze niet, dan geef ik aan hoe ik dat ervaar. Ik vertel dat ze niet aardig zijn en dat ik dat niet wil. Luisteren ze dan nog niet, dan geef ik ze een kleine straf. Van nature zijn kinderen lieve kleine mensjes, dus komt het bijna altijd goed. Deze jongen voelt dat ook. Wij praten over van alles en nog wat; heeft hij iets meegemaakt wat in zijn beleving belangrijk is, dan belt hij mij vaak op. Ik luister dan enthousiast en bedank hem.

Gisteren liepen wij hand in hand op straat en ineens zei hij:
“Jouw moeder was niet zo lief voor jou, hè?”
Ik vertelde hem dat een paar weken geleden.
“Nou”, zei ik, “ze was wel lief maar ze was niet zo veel met mij bezig. Ze praatte heel weinig met mij en was alleen maar bezig met koken, wassen, strijken enzovoort”.
“Dus als jij iets vroeg, dan zeiden ze niets terug?”, vroeg hij.
“Ze zeiden wel dingen, maar niet de juiste dingen”, antwoordde ik.
“Kijk, ik zeg jou heel vaak als jij wat moois gemaakt hebt, hoe goed je dat gedaan hebt. Ik vertel jou vaak dat ik jou een slimme jongen vind, als jij iets zegt waar je goed over nagedacht hebt. Als je een beetje vervelend bent zeg ik je dat ook, omdat ik eerlijk tegen jou wil zijn. En omdat ik eerlijk tegen jou wil zijn, zeg ik ook vaak dat ik van je hou. En ik doe ook vaak dingen met je, omdat jij dat leuk vindt, en ik ook”.
“Vind je dat fijn”, vroeg ik hem?
“Ja”, zei hij.
Daarom wil ik jou als mijn kleine vriendje.

... hij het leuk vindt als ik hem “mijn kleine knuffeltje noem"

Altijd als ik bij hem in de buurt ben, is hij op zoek naar mijn warmte. Als ik zijn buik of rug niet masseer als hij bij mij is, dan vraagt hij er gewoon om. Gisteren botste een iets oudere jongen tegen hem aan en hij had pijn in zijn rug. “Dan moet jij me daar thuis even masseren”, zei hij. Als ik hem kort over zijn wang wrijf, heeft hij zo’n blik in zijn ogen van “ik vind jou lief”. Als wij op de bank liggen en samen naar een tekenfilmpje kijken, en ik ruik zachtjes aan zijn haren, dan weet ik dat hij mijn knuffeltje is. Op deze leeftijd vinden veel jongens het niet echt leuk meer om hun ouders, tantes enz. te moeten kussen. Hij houdt daar ook niet van. Als hij echter op de bank languit ligt en ik naast hem kom zitten en hem een kusje op zijn voorhoofd geef, dan kijkt hij lief naar mij...

... ik zo kan genieten van ‘de kleine momenten’

Het is natuurlijk heel warm en liefdevol om met hem te knuffelen en hem jouw liefde te tonen door zijn rug te masseren, maar er zijn ook veel kleine dingen waar wij van genieten. Deze prins vindt het prima om met mij hand in hand te lopen. Ik vind dat ‘hand in hand’ lopen me altijd een fijn gevoel geeft waarbij iemand zich voor mij wil openstellen en me wil vertrouwen. Het is zo van: ‘neem mij maar mee, waarheen je wilt en ik zal je volgen’. Het gevoel echt iets samen te doen. Als ik mijn hand naar hem uitsteekt, dan zal hij dat altijd beantwoorden.

Ik zie ook dat dan zijn houding verandert. Is hij anders soms afgeleid door de dingen om hem heen, of loopt hij te rennen voor of achter je; loop je hand in hand dan wordt er meestal gepraat over van alles. Het gevoel van die kleine vingertjes die toestaan dat ze worden verwarmd door een grote liefhebbende hand, brengt een vorm van energie over die je bijna zou kunnen vergelijken met de ‘levensenergie’ die ons in leven houdt.
Een lief jongetje in je nabijheid te mogen hebben waarmee je verbonden bent met een van je zintuigen, de tast, dat geeft energie en vreugde.

Ik schreef al dat deze jongen altijd mijn warmte en lichaam opzoekt als wij samen zijn. Gisteren nog waren wij, als een soort van experiment, bezig om de juiste houding te vinden waarin wij samen de Donald Duck zouden kunnen lezen. Hadden wij een houding gevonden die ons beiden zicht gaf op het afgedrukte verhaal, maar die hij niet intiem genoeg vond, dan liet hij dat weten. “Dit is niet lekker zo”, zei hij dan. Hij moest op mijn schoot zitten... Ik zette hem even later naast mij om te laten zien dat grote mensen “o zo praktisch kunnen zijn”. Niet accepterend dat ik alleen mijn arm om hem heen sloeg, had hij al snel weer een andere houding gevonden waarbij hij naast mij zat en het te lezen verhaal op mijn schoot lag: Hij leunde dan op mijn benen zodat de gekromde houding mij moest uitnodigen om zijn rug aan te raken.

Het opzoeken van dit soort van ‘knuffelhoudingen’ is soms wat onpraktisch. Zit je bijvoorbeeld in de bios, dan is er toch vaak een duidelijke scheiding gemaakt tussen de zitplaatsen door pompeus aandoende stoelen. Als hij dan probeert om tegen mij aan te kruipen, dan zit er altijd wel een koude afscheidende leuning tussen ons. Om toch te voelen dat wij daar samen zijn, geven wij elkaar dan ook vaak een hand. Ik streel daarbij zacht zijn kleine vingertjes en laat hem voelen dat wij verbonden zijn door liefde ook al wilde “de zakelijke meneer Pathé“ ons duidelijk scheiden.

Wij gaan samen vaak naar de bios. De laatste twee jaren zagen wij al bijna alle films die voor zijn leeftijd geschikt zijn. Ik ben zelf een liefhebber van de Nederlandse film en het laatste dat wij dan ook samen zagen was Minoes. Omdat deze werd gespeeld in een kleine zaal en ik ons niet zo wilde laten opvallen als 'knuffelstel’, volgde ik trouw de regels die “meneer Pathé” mij oplegde. Na ongeveer de helft van de film gezien te hebben, bewoog hij zijn arm en legde zijn handje in de mijne. Hij wilde verbonden zijn...

Gisteren waren wij in een groot park met allerlei dieren. Opnieuw eens een dagje weg om zijn kerstvakantie af te sluiten. Hij liet zich weer uitgebreid fotograferen in allerlei poses; ik had aan twee rolletjes nét genoeg. Het was een koude maar heel zonnige dag zodat zijn blanke mooie gezichtje en blonde haren prachtig tot uiting kwamen. Was ik even niet zo actief met het maken van foto’s, dan had “meneertje alweer een leuke plek of pose uitgezocht die ik volgens hem zeker moest vastleggen”. Aan het einde van de dag hadden wij veel gezien/gedaan/gegeten.

Hij wilde als laatste nog even naar de speeltuin en ik pakte zijn hand om daar samen rustig naar toe te lopen. Daarvòòr was hij nogal druk bezig met het verkennen van alle dingen die er te zien waren, maar toen ik zijn hand vasthad, waren wij weer ‘verbonden’. Terwijl wij zo liepen, draaide hij zijn hoofd en keek mij gelukkig en lachend aan. Terwijl hij toeliet dat wij door middel van onze “verbondenheid” onze levenskracht deelden zei hij: “Ik vond het vandaag écht leuk!”

Deze momenten zijn de kleine dingen waarvan een mens gelukkig wordt...

... ik het gevoel heb dat hij echt van mij houdt

Oké, een paar voorbeelden:

Gisteren was hij hier en als lunch maakte ik een broodje hamburger “Speciaal”. Ik had op dat moment slechts drie hamburgers in huis en maakte dus drie broodjes voor met ons tweeën. Ik ben groot, dus ik neem er twee. Hij zat nu zo lekker te eten dat ik hem ook de derde burger aanbood.
“Maar dan heb jij toch niks”, zei met een heel liefdevolle jongenstem.
“Ik neem wel wat anders, wil je hem niet?”
“Ja, maar ik vind het zo zielig voor jou...”

Lief hè!!

Even later zijn wij in het zwembad en nadat we alle attracties weer doorlopen hebben, staan wij ons even later af te drogen. Gelukkig hadden wij weer een groot omkleedhokje gevonden en hadden dus even de ruimte. Omdat je na de laatste douche in het zwembad altijd snel afkoelt, kleden we ons altijd snel uit. We stonden daar allebei naakt en terwijl ik bezig was om mij af te drogen zag ik dat hij naar mij keek. Hij maakte geen aanstalten om zich af te drogen omdat hij weet dat als hij maar lang genoeg wacht, ik hem dan ga afdrogen. Terwijl ik mijn onderbroek aandeed vroeg ik hem of hij het niet koud had. “Kom maar, dan droog ik je af”, zei ik en ik pakte dit mooie blote jongetje op om hem op het bankje te zetten. “Nu zijn wij even groot”, zei ik en hij begon met zijn hand de hoogte te controleren. Ik keek dit mooie jongetje met zijn blonde haren en blauwe ogen recht in zijn gezicht aan terwijl ik zijn haren afdroogde. Toen ik mijn handdoek even weghaalde, zag ik dat er een klein waterdruppeltje in zijn ooghoek een plaatsje had gevonden. Ik rolde de punt van de handdoek op en ging voorzichtig naar zijn ooghoek. “Ik zie een heel klein traantje, heb je stiekem gehuild?” vroeg ik zacht. “Nee, natuurlijk niet, het was toch leuk met jou!” zei hij. Lief hè!!

Terwijl ik hem afdroogde zei ik tegen hem:
“Jij vindt het leuk als ik jou afdroog hè”.
Hij knikte zachtjes met zijn hoofd: Ja.
Deze jongen is echt aanraak-verslaafd. Toen zijn hoofd weer stilstond, pakte ik zijn mooie gezicht in mijn twee handen en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. Het is gek, maar ik en zijn vader zijn de enige waarbij hij niet protesteert als hij een kus krijgt. Zijn moeder, oma, tante; hij trekt een vies gezicht. Maar van mij... Ik was net klaar met mijn liefdesuiting toen hij vroeg: “Waarom hebben sommige mensen overal haar, hier bijvoorbeeld?...” Terwijl hij dat vroeg wees hij naar de omgeving van zijn piemeltje. Hij had mij en zijn vader al meer naakt gezien en ook had hij mij al vaker deze vraag gesteld. “Als je later groot bent en alles is gaan groeien, dan krijg je ook overal haar. Op je piemel, onder je armen, op je borst...” antwoordde ik. “Ik wil geen haar krijgen en wil altijd zo blijven” zei hij terwijl hij krom voorover keek naar het kleine slurfje dat nu nog geheel jongensachtig gevormd was. “Ja”, zei ik, “blijf jij maar altijd mijn kleine vriendje”. Lief hè!!

Even later lagen wij, om de dag af te sluiten, op de bank. We hadden samen spaghetti gemaakt (“koken met kinderen: een nieuw RTL programma….”) en we keken naar Mowgli in de Jungle van India. Leuk dat je een dergelijke film samen met je lieve vriendje kan bekijken.

Ik was nog wat bezig met de video en zag dat hij halverwege de bank aan het wachten was. Hij verwacht dan dat ik tegen de leuning ga zitten zodat hij zich tegen mij aan kan nestelen. Nou ja; verwacht? Hij eist het bijna!! Er zal geknuffeld moeten worden!! Zijn haren strelen; kusje op de zijkant van zijn hoofd; zijn nek strelen; de buik masseren; de rug masseren…………je bent toch maar druk bezig met die vriendjes...

Ik ging even later tegen de rugleuning zitten met mijn voeten op de grond.
"Nee, niet zo”, zei hij lief.
“Je benen moeten op de bank liggen en dan kan ik er tussen”!
Ja, dat is de houding die hij het “lekkerste vindt”. Ik gewoon languit op de bank en hij tussen en op mijn benen terwijl ik zijn nek/buik/rug zal moeten strelen.
Even later, halverwege de film, lagen wij rustig te kijken hoe Mowgli zijn avonturen beleeft. Ik streelde rustig zijn borstje en hij liet zoals gewoonlijk ontspannende geluidjes horen.

Het is in deze houding voor hem gemakkelijk als hij zijn hand laat rusten op zijn eigen lichaam tussen zijn buik en zijn benen. Wat ik echter plotseling zag, toen ik even het tv-beeld verliet met mijn ogen, is iets wat hij wel vaker doet de laatste tijd. Door zijn sportbroek heen hield hij met zijn linkerhand zijn piemeltje vast en gaf er met korte tussenpozen kleine kneepjes in. Af en toe duwde hij zijn slurfje zacht even een andere kant op om daarna weer verder te gaan met die kleine kneepjes; kortom hij vertoonde gedrag wat jongetje wel vaker doen: spelen met hun piemeltje. Ik liet hem maar begaan en liet mijn hand op zijn borst rusten.

Plotseling ging hij een beetje rechtop zitten tijdens een spannend stukje van de film en begon commentaar te geven over “wat er allemaal volgens hem wel en niet ging gebeuren met Mowgli”.

Even liet zijn hand los maar toen hij kort daarna weer ontspannen lag, ging diezelfde hand weer richting het kleine slurfje. Tot vlak voor het einde van de film ging hij door met dit spelletje. Omdat ik niet wist wat ik hiermee aan moest haalde ik mijn hand weg van onder zijn T-shirt en streelde door zijn haren en gaf hem kleine kusjes op zijn hoofd. Ik wilde hem niet opwinden; wellicht is zijn buik zo’n zone bij hem.

Toen ik het tijd vond om op te staan, tilde ik hem een stukje op en legde hem languit op de bank. Ik ging naast hem zitten, gaf een klein aaitje over zijn wang en wreef even kort met mijn platte hand over zijn T-shirt. Even keek ik naar zijn kruis en zag daar een klein hobbeltje. Groot kon dat inderdaad niet zijn want deze jongen is wat geslachtsdeel betreft nog niet echt ontwikkeld. Hij was duidelijk moe, we hadden ook heel wat gedaan deze dag. Om hem een beetje uit te dagen vroeg ik hem: “wat zullen we nu weer eens gaan doen?”
Hij zei: ”Ik wil gewoon hier bij je liggen”.
Het is al half negen en hij is pas 8...
Ik zal hem weg moeten brengen, morgen weer naar school...
Ik vroeg: “Vond je het leuk vandaag?”
Hij zei: “Ja”.
Ik zei:”Ik hou van jou...”
“Ja”, zei hij: “ik ben toch je vriendje”.

Lief hè!!

Toen ik hem terugbracht naar huis vertelde hij dat de trainer van de voetbalclub gevraagd had of hij in een team wilde spelen. Tot nog toe traint hij alleen maar één keer per week. Hoewel hij echt stapel is op voetballen, had hij gezegd dat hij het niet wist; misschien wilde hij wel alleen blijven trainen.
“Waarom?” vroeg ik.
“Dan kunnen wij niet zo vaak meer leuke dingen doen als ik elke zaterdag ga voetballen”, zei hij.
“Maar dan kom ik toch gewoon naar je kijken als je voetbalt en dan gaan wij daarna leuke dingen doen”, stelde ik voor. “Dat kan misschien ook wel”, gaf hij toe.

Lief hè!!

Mathieu

Alle teksten ressorteren onder Mathieu©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Mathieu