Voor Harky, een vriend die ziek is ...

Ofschoon de artsen mij de garantie hadden gegeven dat mijn ziekte volledig was weggenomen voelde ik, van tijd tot tijd, nog steeds die zeurende pijn in mijn maagstreek. Het voelde alleen niet meer zo ranzig en ook de vlijmscherpe steken kondigden zich minder frequent aan dan daarvoor. Naar men vertelde worstelde ik nog steeds tegen de effecten van de bestralingen en moest ik er genoegen mee nemen dat dit een proces zou zijn dat langzaam zou afnemen. Ik kon nog steeds hels dromen over de indrukken die het wegscheren van het schaamhaar en de haren op mijn buik hadden achtergelaten. Het verdwijnen van mijn haargroei was mijn minste zorg, dat zou wel weer aangroeien en mocht dit niet het geval zijn dan kon toch niemand zien dat er wat aan mij ontbrak. Ik had de keuze om het haar zelf weg te scheren maar ik had bepaald dat ik liever wilde toekijken hoe een verpleegster het wegnam. Daarna werd er een plaatsbepaling op mijn lichaam getekend om aan te geven op welke plek de bestraling moest plaatsvinden en werd er een mal gemaakt waardoor alleen dát gebied kon worden geraakt dat geraakt moest worden. Ik weet nog hoe zenuwachtig ik geweest was. Ondanks alle steun die ik van mijn ouders kreeg, moest ik het laatste stukje alleen ondergaan en was er niemand die de angst kon wegnemen. Maar het was voorbij. Ik was weer thuis en de tijd om te revalideren was aangebroken.

De eerste periode was ik nog aan mijn bed gekluisterd maar nu gingen er dagen komen dat ik wat meer activiteiten mocht ontplooien. Het ‘bengelen’ van mijn benen terwijl ik op de rand van het bed zat en de eerste stappen op het koude zeil voelden als een regelrechte bevrijding. Nu kon ik weer zonder ondersteuning naar het raam lopen en genoot van de straatbeelden die zich afspeelden aan de voet van ons huis. Ik glimlachte bij het zien van de voetgangers die voorbij snelden en ik vloekte als spelende kinderen te snel uit mijn zicht verdwenen. Vooral van de vlugge bewegingen en vrolijkheid van die kleine mensjes kon ik genieten. Hun kijk op het leven leek zo zorgeloos en doordrenkt met beloftes terwijl ik wist dat mijn hoopvolle toekomst ook op iets anders zou kunnen uitdraaien. Toch zou de dag naderen dat ik mijzelf ook weer op straat zou kunnen begeven en wist dat het niet lang meer zou duren voordat ik weer met mijn vriendjes op het pleintje zou kunnen voetballen. Die dag zou snel komen, dat had ik gezworen.

Het zal tegen tweeën in de middag geweest zijn toen ik wakker schoot omdat de deurbel ongeduldig en tot driemaal toe een bezoeker aankondigde. Kort daarop hoorde ik moeders stem in de gang: “Har, je pakjes zijn aangekomen”. Ze wist dat ik er een hekel aan had als ik ‘Har’ genoemd werd maar ze had mij wel eens uitgelegd dat de afkorting van mijn naam alleen maar liefkozend bedoeld was en dat ze dit niet gebruikte om tijd te besparen. “Harrie. Ik heet Harrie”, bromde ik een beetje geïrriteerd. Snel schoot ik in mijn slippers die half onder mijn bed geschoven stonden en sloeg de donker geruite ochtendjas over mijn schouders. Daarna opende ik de deur van mijn kamertje en keek in het trapgat naar beneden. Ik zag dat er vier grote kartonnen dozen in de hal op mij stonden te wachten.

“Kan de bezorger ze niet gelijk naar boven brengen?”

“Hij is al vertrokken, Har. Als het je zelf niet lukt dan moet je maar wachten tot Papa thuis is”.

Men beweert dat geduld een schone zaak is, maar dat geduld kon ik vandaag niet opbrengen. Ik had er lang genoeg voor gespaard. Ik had het geld, dat ik gekregen had, bij elkaar weten te houden en uiteindelijk was het gegroeid tot een bedrag dat een mooie investering mogelijk maakte.Ik hield er niet van om prullaria te kopen. Als je iets kocht dan moest het ook meteen goed in orde zijn. Aanvankelijk had ik een digitale fotocamera willen aanschaffen maar ik was meteen verkocht toen ik in de krant een advertentie zag van een dolby-surround systeem. Toen ik ook nog eens de specificaties en de prijs gelezen had wist ik dat deze aanschaf verantwoord was. Een droom lag binnen handbereik.

Ik weet niet hoe lang ik er over gedaan heb om de dozen de trap op te sjouwen maar uiteindelijk was het mij toch gelukt. Ik was moe, dat voelde ik wel. Maar ik was ook voldaan omdat ik in het sjouwwerk geslaagd was zonder de hulp van anderen. Ik opende een doos waarvan ik verwachtte dat er een handleiding in verborgen zou zijn. Daarna zakte ik onderuit op het bed om de instructies goed in mij op te nemen. De stekkertjes, kabeltjes en andere attributen waren aanwezig en een half uur later was ik druk bezig om het systeem aan elkaar te koppelen. De versterker en ontvanger kregen een plaatsje in mijn boekenkast en de boxen zette ik voorlopig even los op de grond. Het volgende weekend zou ik vragen of Pa mij kon helpen om de beugels aan de muren te bevestigen. Nu wilde ik alleen zo snel mogelijk geluid horen klinken uit de heroïsche speakers.

Het ging snel. De draden waren in een oogwenk aangesloten en ook met het bevestigen van de antenne had ik geen enkele moeite. Alles was blijkbaar goed op elkaar afgestemd en ik begeleidde mijzelf met enkele plechtige woorden toen ik de stekker in het stopcontact stak. “Hierbij houd ik de muziekhal voor geopend”, glimlachte ik toen de eerste klanken de kamer hoorde binnenstromen. Het was een genot om naar te luisteren. Van alle kanten kwam er muziek tevoorschijn en de omroeper leek werkelijk midden in de kamer te staan. Snel stemde ik af op mijn favoriete zender en probeerde mee te zingen op de teksten van Eminem.

“I’m sorry Mama, I never meant to hurt you”
“I never meant to make you cry, what’s a night?”
“I’m cleanin’ out my closet”

“I’m sorry Mama, I never meant to hurt you”
“I never meant to make you cry, what’s a night?”
“I’m cleanin’ out my closet”

Ik had een bepaalde affectie met dat nummer. Ik hield zoveel van Ma maar, diep in mijn hart, wist ik dat ik haar nooit gelukkig zou kunnen maken omdat ik nooit van meisjes zou kunnen houden. Ik zou niet in staat zijn om haar een schoondochter en kleinkinderen te bezorgen tenzij men een soort van bestraling zou uitvinden die mij zou kunnen veranderen. Zelf geloofde ik daar niet zo in. Bovendien vond ik dat er geen kwaad in schuilde om met jongere vriendjes om te gaan en om met ze te stoeien en ze te knuffelen. Ik was Boylover en was er trots op.

Ik dreigde weg te dromen op de aangrijpende beat toen ik plotseling gepraat hoorde. Het leek erop dat de tuner niet goed stond afgesteld. Twee zender mierden door elkaar maar het praten kreeg langzaam de overhand. In het begin kon ik de teksten niet duidelijke verstaan maar plots klonk het hard en helder.

“Goedemiddag. U hebt weer afgestemd op Radio Boysmile”.

What the hell was Radio Boysmile? Ik had nog nooit van die zender gehoord. Kennelijk was het een amateur zender die zijn signalen op een frequentie uitzond die gelijk liep met mijn favoriete muziekstation. Met de afstandsbediening probeerde ik de ontvangst bij te stellen, maar niets hielp er. Radio Boysmile bleef onvermoeibaar en als grote triomfator aanwezig.

“Pleur op”, riep ik woest maar de omroeper praatte onverdroten voort.

“Wij brengen U nu het laatste nieuws en na de reclames zullen wij overschakelen naar de studio waar Jimmy een quiz doet met iemand van U uit uw buurt”.

Piep, piep, piep. Een jongensstem weerklonk.

“Vanmorgen heeft een heldhaftige, tienjarige jongen een misdaad weten te verijdelen toen een groepje scholieren aan het stelen was in een supermarkt. Hij wist tijdig de bedrijfsleider te waarschuwen die het koppeltje ondeugende kinderen aan de politie heeft overgedragen. Na het verhoor konden de scholieren naar huis”.

Ik fronste de wenkbrauwen. Wat was dit nu weer voor sullig nieuws? Ik had verwacht dat er nieuwsfeiten genoemd zouden worden over een dreigende oorlog in het midden oosten of dat er ergens in de wereld een ramp zou gebeurd zijn. Maar dit nieuws week nogal tamelijk af van de berichtgeving die ik gewend was.

Piep, piep, piep

“In een klein stadje in een nabijgelegen buurland heeft men een zesendertig jarige leraar opgepakt omdat hij geweigerd heeft om in te gaan op een seksuele toenadering van één van zijn leerlingen. De ouders van de jongen hebben bij de politie een aanklacht ingediend tegen de man waarna hij werd aangehouden. De onderwijzer kan een maximale straf opgelegd krijgen van zes jaren”.

Ik probeerde te denken. Dit moest een onvoorstelbare grap zijn van een vriend die wist dat ik boylover was. Maar hoe hij de verbinding met mijn ontvanger tot stand gebracht had, daarover bleef ik in het ongewisse. In ieder geval moest het een briljante techneut zijn. Maar wie van mijn vrienden bezat zoveel technische vaardigheid?

Piep, piep, piep

“In onze hoofdstad werd de oprichter van de grootste AF-vereniging die ons land kent tot ridder geslagen. De koningin roemde zijn inzet en sprak over de vele succesvolle pogingen die hij deed om een Young Friend in contact te brengen met een oudere vriend. De oprichter viel bovendien een grote geldprijs ten deel. Het bedrag werd door de oprichter van de AF-vereniging gestort op een noodrekening voor hulpbehoevende kinderen in de arme landen”.

Veel tijd om na te denken kreeg ik niet omdat de tune van Radio Boysmile tot driemaal toe knalhard uit de speakers kwam rollen. Direct daaropvolgend kwamen de reclameboodschappen aan de orde en opnieuw verbaasde ik mij.

Het eerste blokje was gewijd aan een gezellig dagje vissen waarbij de oudere vriend met een snorkel onder water moest blijven om telkens een vis aan het haakje van zijn vriendje te bevestigen. De tweede reclame onderhield de luisteraar op een uiterst prettige wijze over een zonnebrandolie die over de rug van een achtjarig knulletje moet worden uitgesmeerd. Strandgeluiden waren er ten over. Tot slot werd er een patatdag aangekondigd die georganiseerd zou moeten worden door een leraar van een basisschool. Daarna klonk opnieuw de tune van Radio Boysmile.

“Wij schakelen nu weer over naar de studio waar Jimmy, in het programma ‘Active Life’ een quizprogramma zal verzorgen met een bekende persoon uit Uw omgeving”.

“Nou ja”, mompelde ik maar bleef geboeid luisteren.

“Goedemiddag. Dit is Jimmy, Uw gastheer”, klonk andermaal een jongensstem. “Wij hebben vandaag een speciale gast in ons midden. Een gast die komt uit een land waar een totaal andere optiek heerst over het begrip Boylovers. Wij zijn benieuwd naar de verhalen die onze vriend uit een ander werelddeel ons te vertellen heeft. Hallo Harrie. Je bent in de uitzending”.

“Harrie? Harrie?”

Het zou wel heel toevallig zijn als de gast die ze voor vandaag hadden uitgekozen ook nog eens mijn naam zou dragen. Ik luisterde maar er gebeurde niets.

“Hm. De verbinding is kennelijk nog niet helemaal tot stand gekomen. Ik probeer het nogmaals, anders gaan wij over tot het draaien van een verzoekplaatje. Harrie, ben je daar?”

“Wie ik?”, mompelde ik hardop.

“Ah, onze gast is dus toch online. Hartelijk welkom in ‘Active Life’ hét praat-en quizprogramma waarin wij telkens een bekende persoon bij U uit de omgeving presenteren”.

“Ben ik in de uitzending?”.

Mijn vraag had blijkbaar zeer verwonderd geklonken want de jeugdige presentator lachte hartelijk om mijn verwarring.

“Ja, natuurlijk Harrie. Je bent in ons midden. Vertel eerst eens wat over jezelf”.

“Ik ben ziek”.

“Dat weten wij. Maar gelukkig ben je aan het herstellen. Binnen korte tijd zal je weer alles kunnen doen wat van een oudere vriend verwacht wordt. Jongens jagen, zeker?”

“Tja. Zoiets. Maar dat mag hier niet. Als ze er hier achter komen dat je op jongetjes bent dan heb je het moeilijk”.

“Heb je een vriendje?”

“Vroeger wel. Toen kwam Lucas vaak bij mij op bezoek. Een heerlijke sproetenkop”.

“Aha. Meneer Harrie heeft smaak. Uw YF heeft nog contact met U?”

“Nee. Jammer genoeg niet zoveel meer. Hij is verhuisd”.

“Vertel eens. Hoeveel celstraf kan je krijgen in het land waar jij woont als je een ‘volledige’ knuffel maakt met een vriendje”.

“Moeilijk. Dat weet ik niet. Maar er staat zoiets op als zes jaren. Misschien wel langer”.

“Ook als je vriendje dat zelf wil?”

“Ja. Dat maakt niets uit. Seks is seks. De oudere is hier altijd voor verantwoordelijk”.

Opnieuw klonk er gelach aan de andere kant. De quizmaster had er kennelijk plezier in om te horen hoe zo een bekrompenheid in Godsnaam mogelijk was. Het duurde even voordat hij kon stoppen met lachen. Al die tijd had ik stilletjes geluisterd en mij afgevraagd waarom ik in deze wonderlijke situatie verzeild geraakt was.

“Bij ons is het juist strafbaar als je niet ingaat op de avances van een vriendje”.

“Dat heb ik gehoord in het journaal. Is dat écht waar?”

“Geloof me gerust. Beter geplaatste personen hebben zelfs een boylover in dienst om hun kind op te voeden. Voor arme mensen zit er een buddy in het ziekenfondspakket. De huisarts kan je een verwijskaart geven voor een bezoekje aan het AF-centrum”.

“Vinden jullie een seksueel contact tussen een oudere met een minderjarige dan niet schadelijk?”

“U bent een kostelijke persoon, Harrie. Nee, dat een dergelijk contact schadelijk zou zijn dat vinden wij klinkklare bullshit”.

“Leg me dat dan maar eens uit”.

“Weet U dat de eerste seksuele kontakten die plaatsvinden tussen kinderen meestal gebeuren tussen hun kleine soortgenoten van hetzelfde geslacht?”

“Dat heb ik ooit wel eens gelezen. Maar wat heeft dat er mee te maken?”

“Elke individu, klein of groot, heeft seksuele behoeftes. Ouderen leren hun kinderen van alles. Op school, op een sportvereniging, tijdens vakantiewerk en zo zijn er nog meer voorbeelden. Wij begrijpen dan ook niet waarom ouderen er ineens niet meer mogen zijn als het om een seksuele opvoeding zou gaan. Dan zou aanraken plots ineens verboden zijn?”

“Het gaat om de machtsverhouding binnen een relatie”.

“Dat hebben ze je dan flink aangepraat weet je. Kan je een mooier geschenk op noemen dan wanneer een Adult Friend zoveel om zijn kleine vriend geeft dat hij zelf weer kind wil worden? That’s heaven. That’s the ultimate sky”.

“Kan best wezen, maar hier is dat niet zo”.

“Zien die psychologen in jouw land dan niet dat ‘gebroken’ kinderen zoveel zelfvertrouwen uit zo’n relatie kunnen halen? Een boylover is het enige juiste geneesmiddel tegen de vereenzaming van kinderen”.

Dat zou ik willen … dat ze dat eens zouden willen inzien. Maar … spijtig genoeg … “

“Mag ik je een indiscrete vraag stellen?”

“Dat mag”.

“Maken de dieren in de vrije natuur ook onderscheid tussen hetero’s, homo’s en pedofielen?”

“Niet dat ik weet”.

“Ik ben er zeker van dat mijn stelling klopt maar nogmaals vraag ik het je: Is mijn vraag en idee hierover correct?”

“Tja. Ik denk van wel”.

“Goed zo. Dat is op zijn minst al een begin. Kijk Harrie, in de natuur hebben dieren met pedoseksuele gevoelens een functie. Zij houden het kroost bij elkaar als de ouders geen tijd hebben als ze op jacht gaan. Zij geven de welpjes, of hoe je ze ook wil noemen, voldoende aandacht waardoor ze hun ouders niet zo missen”.

“Maar aandacht hoeft toch niet altijd vertaald te worden in seks?”

“Goeie vraag! Maar tracht je eens in te beelden : Ik heb uit boeken gelezen dat knuffelen in jouw land toegelaten is. Maar waarom zou dat dan ineens moeten ophouden als een kind de prepuberale leeftijd bereikt? Als het uiterlijk van zo’n kind verandert omdat het groter wordt dan blijft de behoefte om aangeraakt te worden toch gewoon doorgaan. Misschien wordt dat gevoel dan zelfs nog versterkt omdat die leeftijd met zich meebrengt dat zo’n jonge knaap, in die moeilijke verwerkingsperiode, toch nog zo weinig zelfvertrouwen heeft kunnen opbouwen in zijn eigen leventje”.

Ik zweeg en ook de jongenstem zweeg nu. Samen … heerste er even een doodse stilte !. Ik probeerde het idee te ontlopen, dat ik met een kind zat te praten. In al zijn opvattingen had hij zo bewust geklonken. Daarbij leek hij uitstekend op de hoogte te zijn van de psychische gevoelens van een jongetje.

“Hoe oud ben je nu?”

“Ik ben twaalf”.

“Maar je weet al zoveel van al dit soort dingen. Hoe kan dat nou?”

“Wij worden al heel vroeg gewezen op alle mogelijkheden in onze sexualiteit. Ook op school krijgen wij intensieve lessen hierover en daarbij wordt ons vooral geleerd dat een oudere vriend steeds volledig moet openstaan voor al de behoeften die we hebben.

“Wauw, wat een land. Hoe graag zou ik willen dat ik daar ook zou kunnen wonen”.

“O ja, dan zou U zeker veel vriendjes gehad hebben. En … U klinkt vreselijk aardig”.

“Dank U”.

Nu onderbrak Jimmy de uitzending even voor een ‘muziekje tussendoor’. En terwijl het verzoek nummer draaide nam hij heel voorzichtig terug contact met mij op.

“Harrie, je doet het goed in de uitzending. Onze luistercijfers zijn tot een recordhoogte gegroeid. Ik ben benieuwd hoe je het daarna tijdens de quiz zal doen. Een paar simpele vragen, meer is het niet”.

“Dit is totaal ongeloofwaardig. Nog nooit heb ik van een “Radio Boysmile” gehoord. Waar komen jullie in ´s hemelsnaam vandaan?”

“Misschen zal ik je dit later nog wel eens vertellen. Maar NU heb ik daar geen tijd voor. Als de muziek uitgedraaid is dan moeten wij verder met ons programma”.

Samen luisterden wij naar een kinderkoor dat op een uiterst artistieke wijze een tophit van Eminem liet horen. Het was een persiflage, maar toch. Nadat het nummer beëindigd was kwam de presentator weer terug in de ether.

“Wij hebben ondertussen kennis gemaakt met Harrie, een boylover uit een totaal andere wereld waar de kijk op pedofilie zoveel afwijkt van de onze. Wij zouden graag nog even willen verder gaan met deze kennismaking maar de tijd dwingt ons om over te gaan naar de quizronde. Ben je er klaar voor Harrie?”

Eventjes slikte ik nu heel diep. Ik moest toegeven dat ik geen donder geloofde van wat er allemaal gezegd werd maar het was allemaal zo crazy mooi dat ik wel stom zou zijn om het quizspel te negeren. Ik zou meedoen aan ‘Active Life’ en ik ZOU en ZAL OOK winnen ….

“Harrie, ben je nog in onze uitzending?”

“Ja, en ik ben er nu klaar voor”.

“Hier komt vraag nummertje één. Let goed op”.

Op de achtergrond weerklonk een tromgeroffel dat langzaam uitgroeide tot een climax. Plots hield het op en ik hoorde hoe Jimmy zijn keel even schraapte.

“Harrie. Wanneer jouw YF je zou vragen wat je zou willen krijgen op AF-day, wat zou je hem dan vragen?”.

“AF-day? Wat bedoel je?”

“Een soort vaderdag maar dan een dag voor oudere vrienden”.

“Nou. Dat is toch helemaal geen moeilijke vraag. Ik zou tienduizend knuffels van hem willen krijgen. Meer niet”.

“Deze vraag is ………..”. Het tromgeroffel groeide. “Goed beantwoord”.

“En Pierre? Wat heeft Meneer Harrie tot nog toe gewonnen?”

“Meneer Harrie heeft een jaarabonnement gewonnen op onze radiogids. Als hij ons zijn adres geeft dan zullen wij hem deze gratis en dus geheel kostenloos toezenden”.

“Toe maar. Maar nu moeten wij nog een nieuwe kaart trekken uit de carrousel van vragen. Noem eens een kleur, Harrie. Vandaag is het jouw dag en jij mag het zeggen”.

“Doe maar groen”.

“Ontegenzeggelijk een uiterst goeie keuze. Groen is de kleur van veiligheid. Elk stoplicht dat op groen staat geeft je de garantie dat je mag doorrijden. En je mag ook doorrijden in ons programma ‘Active Life’ als je daarna het goede antwoord hebt gegeven op onze tweede vraag. Let opnieuw goed op”.

Weer dweepte een tromgeroffel de spanning meer en meer op. Toen het geluid uiteindelijk stil viel hoorde ik alleen een lichte ruis die overbleef op de verbinding. Daarna sprak Jimmy.

“Wat zou je doen als je een vriendje hebt en je komt er plots achter dat hij er ook nog eens een tweede ‘oudere vriend’ op na houdt?”

“Hangt een beetje van de situatie af maar ik denk dat ik hem zou vertellen dat hij naar die andere ‘oudere vriend’ zou kunnen gaan. Maar als hij weer zou willen terugkomen dan is hij natuurlijk weer altijd welkom”.

“Zonder rancunes?”

“Ja. Zonder rancunes. Als ik een écht vriendje heb dan zou ik zoveel van hem houden dat ik niet zo gemakkelijk boos op hem zou kunnen worden”.

“En Pierre, wat denk jij ervan? Heeft Meneer Harrie deze vraag goed beantwoord?”, richtte de presentator zich tot de jury.

“Het antwoord is slechts gedeeltelijk compleet”.

“Ach, dat zou zonde zijn want dan zou onze vriend uit dit, voor ons zo vreemde andere werelddeel een tweepersoonsvakantie op één van onze prachtige stranden aan zijn neus laten voorbij gaan. Kunnen wij misschien iets voor hem doen?”

“Natuurlijk kunnen wij wat voor hem doen. Ik liet al eerder blijken, dat ook de vraag ergens niet compleet was, en daarom reken ik nu het antwoord ook goed”.

Er steeg een feestelijke fanfaremuziek op. Voor de eerste keer in mijn leven had ik een prijs gewonnen. Een grote prijs zelfs. Ik voelde mij opgewekt, blij en heel enthousiast, EN ik hield mijn adem in want vroeger was ik nooit zo voor het geluk in de wieg gelegd.

“Blijf luisteren, Harrie. Wij draaien even een verzoekplaatje en komen daarna weer bij je terug”.

Ik had het kunnen weten. Het was allemaal “nep” en bedrog” !!!. Een tweede zender wurmde zich op dezelfde frequentie en verdrong de vrolijke klanken van het kinderkoor dat nogmaals een liedje van Eminem ten gehore bracht. Binnen een minuut was de uitzending van radio BoySmile volkomen uit de ether verdwenen en luisterde ik weer naar mijn favoriete zender. Ik was teleurgesteld, diep teleurgesteld. Ik dook weer terug in bed en keek naar het plafond en zachtjes vloekte ik. Mijn fantasie had mij verraden. Ik had het natuurlijk allemaal gedroomd.

Plots ging de deurbel.

“Harrie. Kom eens kijken wie er aan de deur staat. Het is Lucas. Zijn moeder heeft hem gebracht”.

Even later hoorde ik gestommel op de trap en binnen enkele ogenblikken stond mijn sproetenkopje voor mijn bed. Hij trilde helemaal van enthousiasme en voordat ik het wist had hij zich geriefelijk tegen mij aangedrukt. Zijn hoofdje lag op mijn schouder en hij drukte tienduizend maal zijn lippen tegen mijn wang.

“Wauw, man. Ik heb je zo gemist”, knuffelde ik terug.

“Wij komen weer in de buurt wonen. Mijn vader kan geen werk vinden in de nieuwe stad. Maar hij kan wel zijn oude baan terugkrijgen. Nog een maandje wachten en dan zijn wij weer samen”.

Ik lachte. Dit was nog eens een prijs uit de loterij. Wat kon mij eigenlijk die prijs van Radio BoySmile schelen? Mijn vriendje en ik weer samen, dit moest het mooiste moment uit mijn leven zijn. Dat kon niet anders.

“Oh, ja. Ik moest ook nog de post aan je geven. Je moeder stopte dat in mijn handen toen ik binnen kwam. Alsjeblieft”.

Hij legde de post naast mij op het bed. Nog nooit had ik zoveel post gekregen en was nieuwsgierig naar wat er was binnengekomen. De grote groene enveloppe opende ik als eerste. Ik verwachtte drukwerk maar …

…het was de bevestiging van Radio BoySmile dat ik een prijs had gewonnen. Een reis naar een zonovergoten strand voor twee personen. De tickets zaten er bijgevoegd. Ik straalde van vreugde en ik droomde dat mijn lieve, kleine Lucas en ik binnenkort op reis zouden gaan. Ik vroeg mij af hoe het zou aanvoelen als ik de rug van mijn vriendje zou insmeren met de zonnebrandolie uit de reclame van Radio BoySmile.

“En dit?”

Lucas wees op een tijdschrift dat dubbelgevouwen zat en met een adreswikkel was voorzien.

“Wat is dat dan?”

“Zal ik het openmaken?”

“Doe maar”.

“Oh. Het is een radiobode of zoiets”.

“Van Radio BoySmile?”

“Ja. Vreemd. Daar heb ik nog nooit van gehoord”.

“Ik wel. Lees maar eens voor wat voor programma’s ze hebben”.

Lucas sloeg het blad open en las met een heldere jongensstem de aankondigingen voor.

“Hé, leuk. Je kan ze ook zien op de televisie. Is dit een nieuwe zender of zo?”.

“Ja, Lucas. Dat is een nieuwe zender. Maar ik denk dat ik de enige ben die de uitzendingen kan ontvangen”.

“Jammer”, riep hij.

“Maar als je verhuisd bent dan kan je toch steeds bij mij komen kijken?”

“Joepie. Mag ik dan ook weer bij je komen logeren?”

“Als mijn moeder dat goed vind”.

“Natuurlijk vindt ze dat goed. Vroeger mocht het toch ook altijd”.

“Dan zal ze het nu ook wel goed vinden, denk ik”.

De volgende momenten voelde ik een plotselinge vermoeidheid in mij opkomen en dan viel ik naast Lucas in een diepe slaap. Hij waakte over mij alsof ik zijn dierbaarste bezit was en toen ik weer wakker werd vroeg hij of ik had gedroomd.

“Jawel, Lucas. Ik droomde dat jij en ik met vakantie waren. Alleen jij en ik, heerlijk samen op het strand”.

“Als het écht zou zijn mag ik dan met je mee?”

“Natuurlijk mag je met mij mee. Ik heb al voor ons geboekt. Als ik helemaal ben opgeknapt dan gaan we”.

Johnny, 21-01-2003

Alle teksten ressorteren onder JRvanDriel©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Johnny