Eens was je mijn geliefde ...
Gelieve dit verhaal te lezen tegen de licht van de tijd. Het speelde zich af tegen het einde van de vijftiger jaren, begin zestiger jaren. 

Ik was jarig en zenuwachtig. Mijn handen trilden van opwinding en, net nadat ik naar bed was gegaan, had ik mij weer aangekleed en was stiekem naar buiten geslopen. Het interesseerde mij niet of de knopen van mijn flanellen overhemd op de juiste hoogte waren dichtgeknoopt; het maakte mij geen bal uit of mijn broek open stond of niet. En de veters in mijn schoenen zou ik onderweg wel vastmaken. Als ik daar tenminste tijd voor kon vinden. Ik was op weg; op weg naar mijn vriend die het mooiste cadeau had beloofd dat ik ooit zou krijgen.

Niemand had er iets van gemerkt dat ik extra nerveus was. Op het feestje tussen alle ooms en tantes had ik mij vakkundig weten te beheersen. Ik was rustig geweest had en meegedaan met alle flauwe grappen en ik had netjes gereageerd op alle aanhalingen. Ik had gedronken van de exota en mierzoete siroop gemaakt omdat deze stukken goedkoper waren voor het eenvoudig arbeidersgezin dat wij waren. Wij waren zuinig en veel andere keuzes hadden wij niet. De groenten van de volkstuin werden netjes verwerkt en in weckpotjes opgeslagen. Ik herinner mij nog steeds de grote oranje rubberen band die tussen de deksel en het potje geklemd zat. Die zorgde er voor dat er een soort van vacuüm getrokken werd maar van diezelfde grote oranje banden kon je ook een katapult maken en daarmee allerlei voorwerpen afschieten. Ach, het is slechts een bijna vervlogen herinnering.

Ik kreeg niet veel cadeaus, er was niet veel te makken. Niemand had geld, niemand leefde in weelde in een tijd van de wederopbouw zo kort na de oorlog. En toch hadden mijn ouders hun best gedaan. Een nieuwe eigenhandig gebreide trui, enkele stripbladen, en andere prullaria waren mij op deze rit ten deel gevallen. Maar die nieuwe voetbal was aan mij voorbijgegaan. Ik hoefde mij er niet voor te schamen. Niet veel van mijn vriendjes konden spelen met een echte voetbal. Meestal bleef het beperkt tot een tennisballetje die wij vonden in de bossen van een nabij gelegen tennispark. Maar die beperking maakte je ook handig, verschafte je vaardigheden en je techniek groeide als je het 'onding' talloze malen op je voet omhoog kon houden. Misschien dat ik vanavond een echte voetbal als cadeau zou krijgen.

Ik bibberde, het was koud. Het zwart van de nacht had allang toegeslagen maar ik was nog klaarwakker. Als ik mensen in de verte zag aankomen dan schuilde ik weg in een diepe portiek want men zou een kind dat nog zo laat op straat ronddoolde vast en zeker weer naar huis terug brengen. Lang hoefde ik niet te wachten want ik zag dat mijn trouwe vriend al op mij wachtte. Misschien was hij al uren van tevoren weggegaan van huis omdat hij bang was mij te zullen missen. Hij zal ook wel blij geworden zijn van mijn verjaardag.

Snel sprong ik in zijn auto en voelde mij trots. Er waren nog niet zoveel auto's maar mijn vriend had er eentje. Een lelijk eendje, dat was een wagen waar de richtingaanwijzer als een stijve piemel uit de sponning naast de portier kon klappen. Dat was vermaak. Zeker als je de richtingaanwijzer denkbeeldig met je handen probeerde te vangen. Aanraken mocht niet en ik durfde het ook niet omdat ik bang was dat het zou afbreken. Een lelijk eendje. Ik gaf mijn vriend een snelle kus en trok daarna snel mijn hoofd terug omdat zijn stoppelbaardje aanvoelde als een speldenkussen. Daarna keek ik achterom naar de achterbank.

"Is dat pakje voor mij?"

"Ja. Helemaal voor jou. Voor je verjaardag en omdat je mijn vriend bent".

"Maar het is vierkant en niet rond".

"Had je een bal verwacht?"

"Ja".

"Dit is veel een veel mooier geschenk. Iets dat heel erg duur is en onze vriendschap nog belangrijker maakt".

"Mag ik het uitpakken?"

"Nog niet. Wij gaan eerst een eindje rijden".

Ik herinner mij dat ik teleurgesteld was omdat ik de volgende ochtend aan al mijn vriendjes mijn nieuwe bal had willen laten zien. Maar blijkbaar had mijn vriend iets mooiers gevonden. Of … de bal was nog plat en zat in een doos. Ik had gehoord dat je die ballen kon oppompen. Maar dan zou ik er ook een pompje bij moeten hebben.

Wij reden door de nacht naar een plekje, ver van huis. Naar een plaats waar het alleen maar donker was. Ik kende die plaats maar al te goed want wij kwamen er meer. Daar konden wij ongestoord met elkaar spelen en als mijn cadeau inderdaad van grote klasse was dan zouden wij weer gaan spelen. Het maakte mij niet zoveel uit hoe lang dat zou gaan duren en wat er dan zou gaan gebeuren.

"Eerst roken", sprak mijn vriend die een Montano sigaret op mijn schoot wierp.

Ik genoot van de rook. Het gaf mij een sterk mannelijk gevoel en eigenlijk was ik met een paar pakjes sigaretten ook blij geweest. Er waren zoveel plaatsjes in huis om ze te verstoppen maar toch … Ma had mij al enkele keren betrapt maar ze vertelde het gelukkig nooit door aan Pa.

"Pak maar uit".

Dat liet ik mij geen tweemaal zeggen. Rap pakte ik de doos van de achterbank en verscheurde het bruine pakpapier. Het cadeau was zwaar en rammelde als ik het bewoog. Het bleek een houten kistje te zijn met een mooi slotje erop. Gretig opende ik de doos maar was voor een tweede maal teleurgesteld toen ik al het gereedschap zag.

"Wat moet ik met gereedschap?", vroeg ik.

"Dan kan je bij mij thuis wat klusjes komen doen. Ik kan tegen mijn vrouw zeggen dat ik je moet leren hoe je met hamers en beitels moet werken. Dan valt het niet zo op als je langs komt. Ze zal dan geen vragen hebben en wij kunnen vaker bij elkaar zijn".

"Maar ik kan die doos niet mee naar huis nemen. Als mijn ouders die kist zien dan zullen zij vragen hebben omdat zij weten dat ik niet van timmeren en knutselen hou. Ik hou meer van voetbal".

In de seconden die volgden zag ik de woedde in zijn ogen groeien. Hij had zich er kennelijk op verheugd omdat hij in dit cadeau een middel zag waardoor ik ook in de avond op bezoek zou kunnen komen. Voordat ik mij er tegen kon verweren voelde ik zijn vuist als een mokerslag neerkomen om mijn linker bovenarm. Het deed pijn, godsgruwelijk veel pijn. Daarna volgde een slag met zijn vlakke hand in mijn gezicht. Ik bloedde. Ik bloedde uit mijn neus. Mijn gezicht voelde strak aan of het verstijfd was.

"Ondankbare hond. Ga naar buiten. Ik laat je hier achter".

"Maar, hoe kom ik dan thuis?"

"Dat moet jij weten. Ik heb met jou gedaan. Ik zoek wel iemand anders".

Ik opende de portier en stapte uit de auto en liep een paar meter van de wagen weg. Daarna stopte ik en keek om. Mijn vriend had zijn handen op het stuur gelegd en even later boog hij zijn hoofd. Het duurde nog een poosje voordat ik terug durfde te lopen. Schuifelend kwam ik dichterbij en zag dat hij huilde.

"Huil je?"

"Ja. Godverdomme. Ik heb je geslagen en dat wil ik niet. Ga weer zitten".

Ik deed wat mij was opgedragen en liet toe dat hij mijn hoofd zachtjes achterover drukte en in mijn neus kneep om het bloeden te stelpen.

"Er zit overal bloed op de bekleding. Dat is jouw schuld. Snel, geef mij een kus om het goed te maken".

Ik kende de manier van kussen van hem maar al te goed. Die kussen duurden lang en als je niet uitkeek dan duwde hij zijn tong in je mond. De eerste keer dat hij dat deed was het net of er kikkerdril door mijn mond gleed. Maar later raakte ik er aan gewend en soms vond ik het ook lekker. Tijdens het kussen voelde ik hoe zijn hand langs mijn benen kroop. Hij wist alle allerlei soorten trucjes om mij op te winden en ik liet hem.

"Kom op schoot zitten dan mag je sturen".

Even later voelde ik mij weer trots omdat ik een vriend kende die zich kon veroorloven om in een auto te rijden. Ik draaide aan het stuur en beeldde mij in dat wij op de weg reden. Het leidde af van de dingen die hij deed en ik voelde het nauwelijks dat hij langzaam van achteren in mij weg sopte.

"Achterover, ga achterover. Kom tegen mij aan liggen", reikte hij mij een sigaret aan.

Hij was opgewonden, net als ik. Daarom duurde het niet lang en een kleine tien minuten later reden wij weer terug naar huis. Toen hij vlakbij mijn huis parkeerde om mij te laten uitstappen wees hij naar de achterbank.

"Vergeet niet om die mooie gereedschapkist mee te nemen die ik voor je heb gekocht".

Zwijgend pakte ik de doos op en stapte uit. Toen hij wegreed bleef ik met een teleurgesteld en eenzaam gevoel achter. Ditmaal geen voetbal voor mijn verjaardag, maar een houten kistje waar ik zo snel mogelijk van af moest zien te komen. Door het gewicht zakte het kistje snel weg in het water van de sloot Daarna rookte ik de sigaretten op die ik nog van hem had meegekregen en dacht na.

"Het was niet mijn feestje geworden, maar zijn feestje. Hij had er meer plezier aan beleefd dan ik".

Toen ik op de kerkklok keek zag ik dat het al drie uur was geworden. Tijd om naar huis te gaan. Snel pakte ik de loper, die aan een touwtje aan mijn nek hing. Ook dit keer zou ik weer ongemerkt binnenkomen.

Eenmaal in bed voelde ik de pijn in mijn bovenarm en besloot om op de andere zijde te gaan liggen. Soms haatte ik mijn vriend maar ik hield ook van hem. En hij moest ook van mij houden want ik kende niemand die mij midden in de nacht zou komen ophalen. Daarbij kende ik ook bijna niemand die in een auto reed en zoveel cadeaus gaf en tijd aan mij besteedde.

Ik sloot mijn ogen en droomde dat ik in een auto reed en mocht sturen en dat mijn vriend en ik samen een echte voetbal gingen kopen.

Godverdomme, eens was je mijn geliefde of ... was ik alleen maar jouw geliefde?

Johnny - 22-11-2003

Alle teksten ressorteren onder JRvanDriel©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Johnny