Vrijwel iedereen uit de buurt kende hem wel. Een onverschrokken blond kereltje die redenen ten over had om zijn stem luid en duidelijk te laten horen. Dikwijls genoeg werd hij dan ook vergeleken met zijn leeftijdgenoot van de beroemde rebellenclub omdat ook hij een nimmer tanende zucht had naar avonturen. Hij zat nergens mee.

Ook niet toen hij flink over de tong was gegaan nadat hij in de nachtelijke uren zijn boezemvriend via het platte dak in hetzelfde huizenblok had bezocht. De heenweg naar "Joopie" verliep geheel zoals verwacht en het verblijf op het zolderkamertje was uitgelopen tot een waar festijn. Stripboeken lezen bij gedempt licht, snoepen, moppen vertellen en ravotten waren de ingrediënten van die nacht. Totdat Joopie overmand werd door de slaap en hem vriendelijk doch dringend aanspoorde om de terugtocht te aanvaarden.

Gedekt door nacht kozen zijn voeten een voorzichtige tred via het dak naar het balkon waar een metalen trap hem naar deur van zijn kamertje zou voeren. Zonder enig geluid te maken daalde hij af en greep de klink van de deur. Ofschoon de knop volledig naar beneden ging raakte de deur niet uit het slot. De adem stokte in zijn keel en onze vriend probeerde het nogmaals. Maar ook ditmaal bleef de poging vergeefs. Stilletjes vloekte hij voor zich uit, spuwde op de grond en bukte om door het raampje naar binnen te kijken. De sleutel aan de binnenkant was verwijderd, de deur was op slot gedraaid. Het raamwerk inslaan zou hem wellicht toegang verschaffen maar het gerinkel van het glas zou de hele buurt ongetwijfeld alarmeren en dan zouden de problemen pas echt beginnen. Een echte oplossing lag echter niet voorhanden en er zat niets anders op dan nogmaals bij "Joopie" aan te kloppen; stiekem de trap af te dalen en gewoon bij zijn huisdeur aan te bellen.

Gelukkig maar dat zijn vriend nog niet echt in een diepe slaap was gevallen. Na wat geklop had hij opengedaan en proestte het uit van het lachen toen Johnny zijn verhaal vertelde. Aan de andere kant besefte hij ook dat er een diplomatieke oplossing moest komen omdat hij er anders ook bij betrokken zou raken. Nadat hij wat bovenkleding had geleend, begon de sluiptocht via het vreemde trappenhuis naar beneden. Elke trede leek onder zijn gewicht te kraken en te zuchten maar gelukkig werd de heimelijke tocht niet opgemerkt en ontgrendelde hij de straatdeur. Zo rap als hij kon liep hij een aantal portieken terug en belde quasi onverschillig aan bij de voordeur van zijn woonhuis. Het wachten duurde lang maar toch, na enkele minuten, schoof het raam op de tweede etage open en stak moeder haar hoofd versuft naar buiten:

"Wie is daar?" galmde het luid door de verlaten straat.

"I-i-i-k b-b-e-n het, Johnny," klonk het welhaast fluisterend.

"Dat kan niet," bulderde moeder, "die ligt al een poosje te slapen".

Even trok onze vriend zijn schouders angstig bij elkaar omdat het geschreeuw wel eens gehoord zou kunnen worden door de buren. Daarna schoof het raam met een luide knal dicht. Nadat ook de tweede poging een vruchteloos einde kende liep onze vriend met het hoofd gebogen tussen de schouders zoekend naar een toevluchtsoord voor de nacht. Het vloeken ging hem ditmaal echter zonder stotteren af.

Een dag later was de vrede alweer getekend. Moeders deed net alsof ze van niets wist en Johnny had geleerd van het eenzame nachtje onder de houten brug bij de Oeverweg. Hij durfde er ook niet meer over te beginnen uit angst voor nog meer straf. Bovendien resteerde hem trouwens ook niet zoveel tijd om er over na te denken want vandaag moest hij een oplossing vinden voor dat eeuwige gestotter. Ditmaal zou hij voor een eigen oplossing kiezen omdat spraakles op school ook niet geholpen had. Knettergek werd hij van dat Duitse mens die hem telkenmale op zijn vodden zat en hem daarmee de zenuwen door zijn keel jaagde. Ze lagen elkaar beslist niet en eerder was hem een klap in zijn gezicht ten deel gevallen toen hij zijn lesjes niet uit zijn hoofd kon oprakelen. Gekrenkt in zijn trots had hij zonder aarzelen de glazen inktpot gepakt en krachtig naar Frau Berger toegegooid. Voor een oudje had ze bliksemsnel gereageerd door snel van de stoel te duiken maar had niet kunnen verhinderen dat het projectiel tegen de muur was stukgeslagen. De inkt had de kamer in een blauw-zwarte chaos veranderd. Daarna was voor hem het doek gevallen en mocht hij de lessen van de spraaklerares niet meer volgen. Vandaag echter had hij zich voorgenomen dat het stotteren zou beëindigen door het geheime plan ten uitvoer te brengen. Van vriend "Joopie" had hij vernomen dat hij weer zonder hindernissen zou kunnen praten als hij het voor de eerste keer zou hebben gedaan. Dan zou hij pas echt een man zijn geworden en zouden alle problemen afgelopen zijn.

Het was woensdagmiddag en ook toen ontbrak het aan zonuren ofschoon de lente al enige fraaie dagen had gebracht. Gejaagd liep hij door de straat met wat geldstukken in zijn vuistje gekneld die hij uit een onbekende bron had ontvreemd. Waarschijnlijk begrijpt moeder nu nog niet waarom haar kas die week niet klopte maar het geheim zal nimmer ontsluierd worden tenzij een van de lezers van deze site het voornemen heeft om het haar alsnog zal vertellen. De eerste keer moest natuurlijk geld kosten want hoe zou hij anders aan de voorwaarden kunnen voldoen? Hij wilde zo graag van dat gestotter afkomen dat hij er werkelijk alles voor over had. Eenmaal in de winkel gekomen boog de lange verkoper zich over de toonbank. "Wat zal het zijn jongeman?," vroeg hij op een geheimzinnige, bijna mystieke wijze. Even leek het erop dat de man zijn snode plannen had doorzien, maar onze vriend schreef dit tamelijk snel weg onder de noemer onmogelijkheden.

"G-g-g-geef me die m-m-maar", wees hij naar een grasgroen pakje dat zich tussen de uitstalling achter de winkeleigenaar bevond.

"Ben je daar nog niet een beetje te jong voor?", wilde de man weten.

Johnny schudde het hoofd en antwoordde dat het voor zijn vader was. Daarna was de transactie snel afgewikkeld en verdween onze vriend met het pakje diep in zijn broekzak weggestoken. Nu moest hij nog een plaats vinden om het ritueel ten uitvoer te brengen. Gelukkig had hij daarvoor al een plan getrokken en beslist op welke plaats hij het stotteren zou achterlaten. Vlakbij zijn woonhuis was een park waar hij ongestoord al zijn geheimzinnigheden zou kunnen uitvoeren. Zeker bij dit weer, nu een druilerig regentje had plaatsgenomen voor een schrale zon.
Steeds verder wandelde onze vriend het Stadspark in totdat hij een beschutte plaats onder de bomen had gevonden. Iedereen kende deze plek als het "indianen-bos" waar in de vrije uren na schooltijd al menige strijd was uitgevochten tussen moedige cowboys en krijgslustige indianen. Nu was het tijd voor een heldendaad. Voorzichtig grabbelde hij het pakje uit zijn vochtig geworden broek. Nadat hij het geopend had rook hij aan de inhoud en verbaasde zich andermaal waarom hij niet eerder tot dit plan was gekomen. Geen wonder dat vader het ook deed en Ome Piet er eveneens zo"n plezier in had om het te doen. Nu scheidde hem luttele seconden om toe te treden tot de galerij van ware mannen, een nieuw avontuur lonkte.

De sigaret die tussen zijn lippen kleefde gaf hem een machtig gevoel en hij had er zelfs al zijn zakgeld voor over gehad als zijn vriendjes hem nu hadden kunnen zien. Zij zouden hem beslist verheven hebben tot ultieme leider aller tijden. Ook het schrapen van de lucifer op de zijkant van het doosje had iets magisch dat hem nog meer deed genieten van de eerste keer. Rook kronkelde boven zijn hoofd en het diepe inhaleren deed hem bijna hoesten. Toch zou hij de opdracht volbrengen want van het stotteren zou hij genezen moeten worden. Een dubbele dosis zou misschien doeltreffender werken en, terwijl hij de brandende sigaret in de ene hand hield, stak hij de andere vastberaden aan. Hij was zo geconcentreerd dat hij niet had opgemerkt dat een persoon hem langzaam naderde. Pas toen ze dichtbij was schrok hij op uit zijn avontuurlijke bezigheden. Daar had je dat mens met dat pokkenhondje. Of had ik moeten zeggen dat pokkenmens met dat hondje? Hij haatte het moment dat hij die komst van die mevrouw niet eerder had opgemerkt. Aanvankelijk had hij zich echt alleen gewaand in een verlaten park. Het was te laat om alle rookartikelen snel weg te stoppen want daarvoor was ze al te dicht genaderd en bovendien zou hij vluchten als laf onderstrepen. "Je mag vast nog niet roken van je moeder," sprak de vrouw hem aan.
De enige reactie"s die haar vraag beantwoorden waren boze blikken en een stoïcijns doorgaan met rookpluimen blazen.

"Ik zal vanavond wel eens met je moeder komen praten," blufte de vrouw met redelijk succes. "Je weet niet eens waar ik woon".

Ze lachte en wees met haar hand naar de huizenrij aan de rand van het park.

"Die kant op, dat kan niet missen".

De spanning moet het denken van onze blonde bink wellicht hebben ontwricht anders had hij beslist opgemerkt dat de andere kant van het park louter bestond uit aangrenzende volkstuinen. Logischerwijs konden daar dus ook geen mensen wonen. Geschrokken beende hij zich zo snel mogelijk weg van de plaats waar hij was betrapt. Richting huis.

Daar gekomen wachtte hem een nieuwe verrassing want een druk gebarende moeder hield hem boven bij de trap al aan.

"Broekzakken leegmaken," snauwde zij de jongeman toe.

"Hoezo?", wilde onze vriend weten.

"Doen", zwaaide het vingertje dwingend boven zijn hoofd.

Hij herkende dat hij in een gevarenzone verkeerde want moeders blik stond op naderend onweer. Normaal gesproken had hij haar kunnen manipuleren door te gaan lachen en grapjes te maken over haar gespeelde boosheid maar ditmaal wist hij dat er geen ontkomen meer aan was omdat er echt vuur uit haar ogen schoot. Met gebogen hoofd legde hij aarzelend de inhoud uit zijn broekzakken aan moeders voeten. Nietszeggende spulletjes eerst, in de hoop dat dit afdoende zou zijn maar telkens werd hij gesommeerd om ook de rest ten toon te stellen. Uiteindelijk volgde het pakje lucifers en daarna de sigaretten.

"Ga maar naar je kamer. Vanavond hoor je wel van je vader", gebaarde ze woedend.

"Dat heb je zeker van dat trut wijf gehoord?", probeerde hij het te begrijpen.

Moeder schudde het hoofd, "als je nog eens sigaretten gaat kopen, doe dat dan niet in de winkel waar je vader vaste klant is. De winkelier wist dat je stond te liegen omdat je vader een ander merk rookt".

De gevolgen voor het zitvlak waren later op de dag niet te overzien en woorden schieten daarbij te kort om dit pijnlijke tafereel te omschrijven. De eerste keer was wellicht een fijn gebeuren maar kende een uiterst gevoelige afloop. De vrouw met dat pokkenhondje is echter nooit meer komen opdagen en het stotteren was ook niet als sneeuw voor de zon verdwenen. Dit sleet echter wel in de loop der dagen. Steeds duidelijker begon de "R" te rollen en bij woorden die vooraf aankondigden dat ze niet uitgesproken konden worden leerde hij zich aan om razendsnel een synoniem te plaatsen. Voor onze jonge vriend betekende dit weliswaar een opwaardering van de vocabulaire, maar sommige omzettingen veroorzaakten in het begin ook nog wel eens hilarische momenten omdat de keuzes niet altijd even logisch leken te zijn.

Het roken smaakte uiteindelijk alleen naar meer en werd bovendien aangewakkerd in de Volksbond, een ontmoetingsplaats voor glazenwassers, scharenslijpers, voddenboeren, wederverkopers van tijdschriften en andere kooplieden. Dat was de plaats waar Johnny meer avonturen beleefde.

Johnny, 14-09-2001

Dit verhaal is eerder verschenen bij Boefjes & Scheetjes

Alle teksten ressorteren onder JRvanDriel©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Johnny