Alle stewardessen worden verliefd...

Als wij opstijgen van vliegveld Kennedy is het nog volop licht. Vanaf daar tot onze eerste stop is het slechts een korte tijd vliegen. Toch kan het geen kwaad om het vliegtuig alvast een beetje te verkennen. Jeetje is al in gesprek met een Spanjaard die geen woord Maleis spreekt en ook de Nederlandse taal niet machtig is. Zij staan wat te gebaren in het gangpad en ik zie aan hun ogen dat ze elkaar aardig vinden. Even later blijkt dat zij niet veel verder zijn gekomen dan het noemen van de namen van voetbalspelers. De Spanjaard geeft zich gewonnen en strijkt mijn broertje door zijn haar en gaat daarna zitten. Emmetje is in discussie met een stewardess. Hij vindt vrouwen lief en aantrekkelijk, maar ik heb meer oog voor een blond ventje dat verderop in een stripboek zit lezen. Ma merkt mijn staren als eerste op.

"Waar zit je aan te denken, Robin?, " vraagt zij vriendelijk.

"Eh, aan thuis Ma. Hoe is om weer in mijn eigen bed te slapen."

Gelukkig doorziet zij mijn leugentje niet en kan ik weer verder gaan met dagdromen. De vakantie was heerlijk. Elke dag zon, zwemmen, voetballen en geen school. Het was een waar paradijs. Ik verlangde echt naar het weerzien van zoveel vrienden. Maar dan die laatste dag. Afscheid is onvermijdelijk en doet pijn. Het zal nu weer twee jaren duren voordat wij elkaar opnieuw zien. Een enkeling zal ik nog wel eens op de chat spreken. Misschien zal er iemand een brief sturen, of een kaart, maar dan houdt het wel een beetje op. Het is mij wél opgevallen dat de boys in Jakarta precies wisten wanneer wij zouden komen en ook nu zullen zij uitzien naar het moment dat wij daar zullen zijn om vakantie te vieren. Net als ik.

Aan de andere kant heeft de vakantie te lang geduurd. Ik heb Luuk gemist maar vooral Peertje waarvan ik weet dat hij de dagen aan het aftellen is geweest. Hij zal er zijn op Schiphol, dat weet ik zeker. Hij is mijn trouwste vriend, steun en toeverlaat. Zonder hem zou het leven er voor mij heel anders hebben uitgezien. Ik smul altijd van zijn wijsheden en ben dankbaar om de aanwijzingen die hij geeft om verder te komen in het leven. Als ik aan hem denk voel ik mij leeg en voel ik mij ook een beetje een verrader. Hij heeft mij nog nooit in de steek gelaten en ik…ik ben bijna twee maanden bij hem weggeweest.

In mijn tas heb ik een souvenir voor hem. Ik weet dat hij het prachtig zal vinden. Het is een klein houtsnijwerk dat ik zelf heb uitgezocht en waarvan ik weet dat hij het graag zou willen hebben. Peertje is altijd al geïnteresseerd geweest in andere culturen en ik weet dat hij 'hangt' aan Jakarta waar hij zelf een tijdje heeft gewerkt. Maar ik denk dat een souvenir niet eens nodig is om hem blij te maken. Dat zal hij al zijn als wij allemaal weer veilig en wel op Nederlandse bodem staan.

Na de eerste stop wordt het snel donker. Wij krijgen wat te eten en ik stoei wat onhandig met het plastic eetgerei en de krappe ruimte tussen de stoelen. Een hulpvaardige stewardess brengt ons iets extra te drinken en raakt aan de praat met Jeetje.

"Als je nog iets wilt hebben dan kom je maar naar achteren hoor."

Jeetje glimlacht en knipoogt naar mij. Zijn blik heeft iets triomfantelijks en staat op veroveren. Stief ziet het allemaal aan en lacht tevreden en trots in onze richting. Ook op afstand begrijpt hij wat er omgaat in het bolletje van Jeetje. Als de stewardess wegloopt fluit Jeetje tussen zijn tanden. Zij kijkt blozend om en werpt hem een kushandje toe. Jeetje giechelt als een meisje en krijgt een vermanend woord van Emmetje.

"Dat doe je toch niet, " zegt hij serieus.

"Waarom niet? Ze is toch een vrouw?"

"Ja. Maar je kent ze niet eens."

"Is dat nodig dan?"

Even later loopt de stewardess weer voorbij en trekt Jeetje haar aan haar arm.

"Kan ik wat voor je doen?, " vraagt ze met een ondeugende blik in haar ogen.

Zij weet allang dat Jeetje een rolletje speelt en wil daar graag aan meedoen. Zij kijkt in de richting van mijn ouders en ziet dat zij ook schik hebben om de houding van mijn broertje.

"Jij bent zeker verliefd op mij, hé?, " zegt Jeetje vastberaden.

"Pfffffft, " hoor ik naast mij en ik zie dat Emmetje zijn hoofd wegdraait.

Hij wil er even niet bij horen omdat hij zich voor de brutaliteit van zijn broertje schaamt. Zelf zou hij nooit zo'n directe vraag durven te stellen.

"Ik vind je een scheetje, " antwoord de stewardess.

"Dan gaan wij toch trouwen? Of heb je al een vriend?."

"Ik zoek al jaren naar zo'n stoere bink als jij bent."

"Kan je ook lekker vrijen?."

Hij is erg. Hij is echt heel erg.

"Ja hoor, en lekker kussen ook."

"Doe maar."

Even later heeft hij een dikke smakkerd te pakken en heeft er geen erg in dat er lipstick op zijn wang is geplakt. Het zal hem allemaal een zorg zijn. Achter ons hoor ik de stewardessen met elkaar lachen en om hun beurt komen zij om Jeetje een kus te geven. Hij voelt gelijk aan dat hij een beetje in de maling wordt genomen maar laat het zo. Hij vindt het wel prima.

De nacht duurt lang. Ik kan nooit slapen in het vliegtuig. Het geronk van de motoren houdt mij uit mijn slaap en de 'tuutjes' van de airco blazen hinderlijk om mij heen. Telkens zet ik ze uit maar altijd is er weer een van mijn broertjes die ze aanzet. De volgende ochtend heb ik pijn in mijn buik en ren naar de toilet omdat ik een vreselijke drang voel. Daarna is het wachten op Schiphol.

Als wij landen schijnt de zon flauwtjes. Wij hebben haast om te zien wie er allemaal op ons wacht en gelukkig is iedereen die wij verwachten aanwezig. Wij krijgen van iedereen een dikke knuffel maar bij Peertje is het anders. Het lijkt bijna op een omhelzing en hij geneert zich niet om een smakkerd te geven in mijn nek. Ik voel dat hij mij heel erg heeft gemist en neem mij voor om hem de komende dagen veel aandacht te geven. Ook ik heb hem gemist en hoop dat ik snel bij hem mag gaan logeren.

Op weg naar huis lijkt alles vlak. De weilanden, de koeien en de rijkswegen zonder hobbels en bulten komen mij vertrouwd voor maar…het is al zo lang geleden. Ook de steden die voorbij flitsen hebben niets van dat rommelige aangezicht van Jakarta. Alles is hier strak en geordend. Wij juichen als de borden Rotterdam in zicht komen en zijn allemaal nerveus. Thuis is niet ver meer weg.

Als wij de laan oprijden zit Jeetje met zijn neus tegen het glas van de portier gedrukt. Wij moeten hem tegenhouden anders was hij al uitgestapt terwijl de wagen nog reed. Gelukkig zit er ook een kinderslot op de deur en is Peertje, met wie wij meerijden, heel erg alert. Voor ons huis gekomen zien wij dat de deur open zwaait en staan de zuster en secretaresse van de praktijk op ons te wachten. Zij hebben het huis versierd. Slingers, ballonen en confetti horen bij de verwelkoming. Zij zijn blij en wij ook. Maar wij hebben ook een leeg gevoel omdat wij zoveel vrienden in dat arme land hebben achtergelaten.

Even later val ik op mijn bed en kijk naar Emmetje die alweer aan het opruimen is.

"En nu gaan wij onze kamer altijd netjes houden," zegt hij tegen mij.

Emmetje is al weer helemaal thuis, maar ik ben er nog niet helemaal.

Jatagan

Alle teksten ressorteren onder Jatagan©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Jatagan