Een magisch-realistisch en bitter verhaal van een boylover die het dikwijs niet meer ziet zitten op deze aarde, en die zich soms voelt zoals "Lazarus" !

Dit verhaal heeft "schijnbaar" niets te maken met boy-love, maar ... als je tussen de regels leest ...

LAZARUS ( Nota : De wereld-beroemde beiaardklokken van de stad waar ik woon (Mechelen-Belgie) en ... het knapenkoor Escolania van Montserrat in Spanje, spelen een heel belangrijke rol in het verhaal dat nu volgt ! )

Gekoesterd in armen van de drieëenheid

Een laatste wandeling innig en eeuwig samen met het elfje Windekind

Lazarus : Hij slaapt !!! ... sprak Jezus.

Vol verbijstering hoorde de menigte deze woorden. Die man, die vreemde witte profeet is gek ... doorgedraaid ! Mompelend, haast beledigd dropen de meesten af. Slechts een paar enkelingen, die al meer hocus-pocus hadden meegemaakt, bleven aandringen ... hij mòest komen !

En Jezus ... nam al de tijd. Hij wist dat Lazarus veel slaap tekort kwam. Het was hem niet ontgaan hoe deze figuur, met de moed der wanhoop en op onverbiddelijke wijze, het zwaard van vrede in zijn dorp gehanteerd had. Haast alles wat dit lijkbleke wezen ooit in zijn povere gemeenschap verkondigde, werd doelbewust verkeerd geïnterpreteerd en gemanipuleerd door belangen ... en hij werd geestelijk vermoord door een eeuwigdurende stilte vol eenzaamheid.

Lazarus was een pionier, maar ook het slachtoffer van zijn tijd. Het laatste deel van zijn leven werd door dit alles een opeenstapeling van frustraties en innerlijke strijd. Hij voelde zich geveld en wilde daarom slapen ... heerlijk eeuwig ... slapen !

In deze schijnbare lethargie zweefde "onze dode" steeds verder weg, gedragen door harmonieuze en vrolijke klanken van klokjes die hem lief uitdaagden. Ze wervelden kinderlijk speels en klingelend om hem heen. Nu was hij de gelukzaligheid zelve : hij hoefde niet meer na te denken. Godzijdank ... nooit meer denken ... Lazarus wist ! Al klonken er nog weeklachten en vloeiden er tranen als rivieren ... ze konden en zullen hem niet meer raken.

De tingelende klokjes om hem heen hadden volledig hun eigen leven aangenomen ; ze werden niet meer door een buitenwereld aangespoord, en zò ... was het zeker goed ! Ooit waren deze metalen wezentjes de vrije slaven die moesten werken volgens mechanismen : soms verguisd, soms schitterend en enorm opgehemeld.

Van ver en slechts even meende Lazarus in deze heerlijkheid zelfs de diepe doordringende klanken te horen van zware bariton- en basklokken. Ze hielden zich op een grote afstand, maar ook zìj zongen over een oneindige drang om te mogen meespelen in deze frivole, prikkelende jeugdigheid.

Niets kon deze verloren gewaande figuur er nog toe bewegen om te leven (?), noch de wil van de vroegere herders en door inspiratie gedreven vertolkers van de lieve metalen zangertjes, noch de moedwil van zijn vroegere dorpsoversten. Hij zag een toneelspel van velen die joegen naar (?) verleidelijkheden .. naar macht ... en naar geld.

De werkelijkheid ontging hen allen !!!

In zijn geest ontstond vroeger dikwijls verwarring omdat het opgepoetste "status en imago" zich in een snel tempo steeds vermengde met het gebeuren van weer anderen die zochten naar levende waarheden. Deze laatsten stonden op een verre achtergrond, maar zoals het tegendeel van een klassieke foto ... waren ze nu scherp en duidelijk : de verloren zoekers naar ècht leven ! Zal de onscherpe rest, op de voorgrond van dit lichtgebeuren, uiteindelijk verzinken in "het niets" : het grijze Hades der oude volkeren ?

Een haast oneindige reeks taferelen,waarin schijnbaar alle ruimte of gevoel ontbrak, rolde nu als een multi-dimensionele film aan hem voorbij. Hierin merkte hij hoe er talrijke wezens allersoort, niet meer het verschil kenden tussen : afstand of respect ... en afstandelijkheid. Het mooie web van schepping werd door hun handelen dikwijls herleid tot : de spin en zijn prooi ! Het panoramische geheel vertelde hem over het egoïsme van oog en oor, waardoor velen hun èchte zintuigen haast voorgoed verloren hadden. Hij zag wezens die dwangmatig opgejaagd werden om hun vele boeken op te proppen met afspraken : levenswezens met een warm en kloppend hart, maar een gekerkerde ziel. In een ruimte waar veel "weten" verloren ging verzwolg de tijd, hun geest.

"Wij hebben geen tijd meer" klonk het.

Dit was een totale contradictie : het was juist de tijd, die hèn langzaam maar zeker opslokte.

Lazarus zag ... en wist nu ineens ... te veel.

Hij hoorde mooie verhalen maar zag ook vele absurditeiten als een schouwspel aan zijn geestesoog voorbij gaan. Nu was hij zeker ... niets kon zijn besluiten nog veranderen.

Alles mocht hij in zich opnemen zonder compromis of pijn. Zijn levensfilm rolde steeds verder als een haast eindeloze komedie.

Hij had er zich bij neergelegd dat alle moedgevende, tedere en vrije dansjes van de klokken vanuit mensenogen dwaas en onbelangrijk schenen. Slechts hìj mocht zien en horen hoe zinvol de bewegingen en klanken van dit alles waren ! Hij gleed daarom zalig weg in een totale extase. Welk prachtig hemels koninkrijk ooit ... hij stond er nu volledig voor open.

Ver ... heel ver ... wou hij verwijderd zijn van een dubieuze wereld vol leugens, waarin oude aflaten, hedendaagse biechten en moderne mea-culpa gezangen vol amnesie de hoofdrol speelden.

Vele stralende wezens veranderden hierdoor in zombies.

Zonder dat hij wist waarom, herinnerde hij zich ineens weer die vreemde extravagante man die hij ooit ontmoette op een moment dat zijn leven nog "lustig" en "opgewekt" was : wat kon die man soms vurig en toornig zijn. Plots, in de meest onverwachte en dramatische situatie werd deze verschijning vervuld met een kracht, waardoor hij zo zacht werd als een donzig lammetje. Lazarus kreeg een teder, verwarmend lachje in zijn hart toen hij ongewild dit laatste even associëerde met de lekkere geuren en het knuffelen van een levende warme dierenpels vol kleine, stugge krulletjes. Hij vond deze prediker vertederend, maar het idealisme dat deze eenzaat verkondigde paste helemaal niet in zijn wereldje van toen : Alles zomaar loslaten om dit vreemde wezen te volgen ... dàt ging hem te ver !!!

Nu pas begreep Lazarus de èchte bedoelingen van de woorden die hij toen hoorde. Het zou hem in zijn huidige situatie geen moeite kosten om alles los te laten ... tenminse ... dat dàcht hij !

Hij hoorde en zag een zilverglinsterend koor met schitterende kinderstemmetjes. Ze bouwden met slechts vier letters de laatste prachtige fase op van een driedelig en door omstandigheden onvoltooid en volmaakte fuga.

Samen met de kleine klokjes, die in eenvoud over hun vrijheid zongen, gingen ze met Lazarus op pad naar de eeuwigheid. Was het een klimtocht met rozen of misschien een kruisweg vol doornen, ... wie zal het zeggen ???

. . .

Door een onverklaarbare en intense drang schaarden ook de zware en zelfs zwaarste klokken met hun diepe, indringende tonen zich nu plots om hem heen, maar hij merkte ze niet ...of ... hij wilde ze nu niet meer merken !!! Door deze laatsten voelde hij zich als in een diepe val omlaag gezogen. Door hun wantrouwen en afstandelijkheid was hij meerdere malen bedrogen en hij voelde zich hierdoor diep beledigd.

Een intens verdriet en machteloosheid overvielen hem toen alle goudglanzende bronzen wezens, zowel de groten als de kleinen, zomaar een prachtig vreugdelied voor hem begonnen te spelen. Allen krioelden ze ineens in een wilde en omarmende dans om hem heen.

Lazarus merkte dat zijn ogen wazig en troebel werden.

Hij vond het een genante situatie en hij was kwaad op zichzelf ! Hij voelde zich wegzinken in het niets en al zijn illusies stortten in elkaar. Het is aan weinigen gegeven om gevoelens van waarheid en leugen van elkaar te scheiden en zelfs Lazarus had het hier nu intens moeilijk mee.

Hij was vroeger dikwijls een lastig, zelfs irritant persoontje waarvan men liever wegbleef. Alhoewel hij tot de aristocratie behoorde, kwam hij dikwijls in opspraak door zijn nieuwe ideeën en waarnemingen die het daglicht niet mochten zien : In het beste geval werden ze dikwijls beschouwd als de brave utopieën van een min of meer geestelijk zieke ! Het tijdsgebrek en totale onbegrip van zijn gemeenschap klonken hem als valse muziek in de oren.

Waren de wezens rondom hem verlamd door angst of haat, waardoor ze èchte pascifistische hernieuwingen niet aankonden ? Was hun gefluister de uiting van vredelievende stemmen of zelfs onbewust, de uiting van twijfelachtige oerinstincten met als droevig archaïsch principe : oog om oog en tand om tand ... Hoe dan ook ... vele uitingen van Lazarus werkten als een rode lap op een stier. Nu ineens begreep hij het wrange en wrede spel van de toreador in zijn arena en ook ... de gruwelijke mensenoffers in soortgelijke Romeinse arena's.

Na dit alles snakte Lazarus naar eenvoud. Even voelde hij zich hierdoor als de vroeger beroemde clown, Popov: Niemand zag het gevecht en de vele tranen die deze figuur, heel verstopt maar onverbiddelijk liet vloeien, in de hoop dat zijn roep ooit wel eens begrepen zou worden !

In niets (?) ... had Lazarus nog zin ... want hij was moe, onvoorstelbaar moe ... en nu ook moedeloos.

( De kracht van avatara's in hun eeuwige strijd tegen demonen werd hem vanuit zijn positie, teveel ! )

Vanuit zijn beperkte en enge cel van ruimte en tijd snakte hij ernaar om in liefde te mogen terugkeren naar zijn heerlijke vrienden. Ze leven in een wederzijdse geest van echte vrijheid en intense maar onzichtbare omarming. De lucht die zij ademen is zuiver. Ze houden nog steeds een gezonde, louterende vlam van vuur in stand, in een onbeperkte sfeer die diep verborgen is in een (geestelijke) plooi en worm van ruimte en tijd ! Het vuur dat zij onderhouden is nooit begonnen, het was, is ... en zal de eeuwigheid doorstaan.

Zijn vrienden zijn een eenheid en een jeugdig deel van deze sfeer ... maar ook het geheel ervan (!?!) Dikwijls dansen ze op de klanken van componisten en vertolkers die hun hart en ziel, zo goed als mogelijk, proberen te geven ... Dàn pas, dansen ze op de muziek van èchte engelen ! Rond Lazarus klonk er ineens een onverdragelijk zwijgen. De klokken verstomden ... geen stemmen en zelfs geen mooie stemmetjes meer ... ook geen koren, groot of klein ... er heerste slechts een dodelijke stilte !

- Lazarus keek omlaag en was geschokt.

Overal zag hij slechts rode bloedende rivieren. Hun inhoud kon niet stollen want ze werd steeds opnieuw verdund door vele bittere tranen ! Hij zag een schijnbaar blauwe sfeer die overdekt werd met dreigende zwarte wolken. Het begin van de ergste orkaan bereidde er haar totale vernietiging voor. De wezens die er leven zongen er dikwijls nog slechts "de liederen van dode kinderen". Was dit nu "het lied van die aarde" geworden ? Verbijsterd draaide Lazarus zijn hoofd weg van alle gruwelen die hij te zien kreeg ! - Zijn ogen kregen opnieuw een blauwe sfeer te zien, maar ditmaal was het een wereld zonder dreigende wolken en fatale wetten. De lucht was er zuiver en het leven vurig. De kleurige ruimte werd er overspoeld door de mooiste klanken. Er werd volop gedanst met bewegingen die altijd zinvol waren. Er heerste geen verdriet of haat. Uiterst zorgvuldig werd er omgesprongen met het licht dat vanuit de verte kwam en er alles liefdevol deed leven. Hij zag de meest onbekende "kinderen van het licht"...hij zag zijn eeuwige vrienden ... en ... zijn verre oorsprong. Na het aanschouwen van deze vreemde pracht werd Lazarus onverbiddelijk voor een keuze gesteld : verder ronddwalen in de "verbijstering" die hij eerst zag, of met sterke vleugelslag een vlucht ondernemen naar "de verwondering" ... De onverdragelijke stilte werd plots doorbroken. er zong een rustige vriendelijke stem die sprak :

Vluchten ... of ... vechten ...

Is het scheppingsweb, een mooi weefsel, maar met grote lelijke gaten ?

Wil je meespinnen om die gaten te dichten ?

Zijn er in werkelijkheid wel meerdere sferen ?

Moet je kiezen, kies je zelf of ... is er wel keuze ?

Hoorde ik vroeger ook nog iets over levensdrang ?

En toen ... ging alles heel snel !

Het laatste wat Lazarus in een flits mocht zien waren duizenden bladzijden vol onzinnig filosofisch, cultureel of moreel gepalaver, als opgeblazen witte ballonnen vol discussies, twijfels, verdriet of haat. Kwam hieruit steeds opnieuw de vruchtbare (?) grond voort waarop talrijke misplaatste taboes weer verder gezaaid werden, met, spijtig genoeg; alle criminele gevolgen vandien ?

Met een diepe bevrijdende zucht, alsof het zijn laatste adem was, merkte Lazarus dat uiteindelijk haast alles de voedingsbron werd van een niet-vernietigend, maar louterend vuur ! Waren het dogma's, waren het new-age wonderen of werd er nog oneindig veel meer verbrand ? Dit laatste ... wist hij niet !

Door een onverklaarbare wilskracht had Lazarus in deze laatste momenten veel meer gezien dan hem lief was. De vele apocalyptische toekomstvisies verbijsterden hem.

Onze doodgewaande vriend wist ook niet dat zijn gedachten en gevoelens nog vele eeuwen zouden blijven rondzwerven, totdat ze uiteindelijk opgenomen zouden worden in de geest van een uiterst marginale schrijver. Deze laatste wist dat er nog steeds een gevaarlijke macht bestaat die misschien alles, zelfs zijn teksten, ten onrechte zou vertalen als een uiting van fatalisme, defaitisme en negativiteit. Dit heerszuchtige en ijdele kwaad kwam ook tot leven in het sprookje van : "spiegeltje, spiegeltje aan de wand" ... ( * De rest van dit verhaal kent u hopelijk allen !!! ) ... * Foutieve zinsconstructie ?

Na al het voorgaande verwachtte Lazarus zich aan een zinloze, verblindende bliksemslag. Zou dit het antwoord zijn van de koele, uiterst gevaarlijke en gevreesde imitator van het goddelijke ? Zou het de wil zijn van deze macht en parasiet, om Lazarus, vanwege karma, schuld of boete, terug te jagen naar een vroeger blauwe en nu mislukte grijze sfeer ?

Over een éénmalig, eeuwig branden zelfs niet gesproken !?

Maar nee ...

Er zong slechts een fluisterende, lieve en warme stem die hem een eerlijke maar bijna onmogelijke vraag stelde ...

De drang in deze stem was als hoopvolle nieuwe muziek.

Ze was veel sterker dan de mystieke of magische mythes vol raadsel en dwang, van alle zonnestelsels en galaxieën samen.

In zijn oren klonk het als de wens van een ècht en werkelijk kind ... dat nog openstaat voor alle wonderen !!!

Een zangerig stemmetje, dat zacht ruist als een koel briesje op een warme zomerdag , vroeg vol liefde

Lazarus, sta je nu EINDELIJK op ! . . .

Met liefde en genegenheid voor jullie allen, van

Elvin

Alle teksten ressorteren onder Elvin©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Elvin