Het is het heerlijk om zomaar een paar lieve spontane woordjes te krijgen van een leuk jongetje, vooral als daarbij een warme glimlach zijn gezichtje siert.
. . .
Ik
herinner me, vele jaren geleden, een hartverwarmend voorval in een bioskoop
waar de premi`re van Oliver op het doek zou getoverd worden.
Ik was er heel vroeg bij, om een goede plaats te bemachtigen, en de zaal
was nog bijna leeg. Twee rijen voor mij, was er een jongetje, van een
jaar of twaalf schat ik, komen zitten. Toen hij de zaal binnenkwam had
ik hem natuurlijk al bewonderd, een heel tenger en broos engeltje. Hij
had een satijnglanzend-blauw en kortst mogelijke broekje aan en een spierwit
hempje met korte mouwen en lichtblauw kraagje. Ik kan me hem nu nog scherp
voor de geest halen, zo onwezenlijk mooi was hij. Hij wist dat ik hem
bewonderde, want hij schonk me een dromerige en voorzichtige glimlach,
ongeveer zoals Tadzjoe in de film van Dood in Venetië deed :
En O God, wat was zijn spitse snoetje met lichtblauwe droom-kijkertjes
hemels om zien ; en dan die blonde, haast zilveren haren die met golvend
wipje naar buiten, over de boord van zijn hempje krulde. Doorheen die
avond zweemde er iets magisch, iets ongrijpbaars, alsof die momenten extra
waren ingevoegd in de tijd en in mijn leven.
Het jongetje keek steeds achterom, waarschijnlijk om zich ervan te vergewissen of ik hem nog steeds bewonderde. Ik gaf hem een lief knikje en een knipoog. Hij deed hetzelfde en ik zag hem nu ergens onrustig in zijn zetel heen en weer schuiven. De tweede keer dat hij omkeek, weer een wederzijds knikje en knipoog, en toen gebeurde er iets wonderlijks ... hij stond recht, wees met zijn fijne vingertje naar de lege plaats naast mij, en schudde met zijn hoofdje van ... "JA?" En toen ... zat er een échte Engel naast mij, die me nu met een blije speurende glimlach onderzocht. Het enige wat hij uiteindelijk met een warm fluisterend stemmetje zei, was : "Tof hé !" Voor de rest was er een vredige en blij-tedere rust en stilte tussen ons beiden.
. . .
De film
begon, de lichten doofden, en ...
het tweede wonder ... het lieve engeltje had zijn fijn handje op mijn
hand gelegd, en zijn fijne vingertjes strengelden zich in de mijnen.
Wat ik me ook nog goed herinner van die avond was, dat ik toen de mooiste
film van mijn leven zag, en dat dit het mooiste pareltje was dat ik ooit
geschonken kreeg. Tijdens de film perste hij soms tijdens droevige scènes
mijn hand, en als het verhaal weer beter verliep, dan streelde hij de
rug ervan. Drie keer boog hij zijn hemels gezichtje naar mij, zijn fluwelen
haren streelden even mijn gezicht, toen hij telkens teder in mijn oor
fluisterde : "Schoon hè !"
. . .
"The
end" ... De lichten gleden langzaam weer aan, en iedereen stond, nog diep
beïndrukt recht. Met mijn arm voorzichtig om zijn schoudertjes gelegd,
stapten wij de zaal uit, de verkeersdrukte en de koele buitenwereld tegemoet.
Buiten stonden we nog even stil samen en toen zei hij, in zijn typisch
dialect :
"T was faain hè, zoe saame" ! *
* ( Het was fijn hé, zo saampjes ! )
"Komde volgende week wee teruug kaaike" ? *
* ( Kom je volgende week weer terug "kijken" ? )
"Hiel gère, vooral as gaai er oek zed" ...* antwoorde ik hem, en
ik streelde hem daarbij even teder over zijn fijne haren.
* ( Heel graag, vooral als jij er ook weer bent )
"Ga zè ne toffe en lieve kameroad, tot volgende week vriend" *
zei hij, en toen verdween hij als een wervelwind.
* ( Jij bent een toffe en lieve kameraad, tot volgende week vriend )
. .
.
. . .
Die
volgende week zat ik elke avond opnieuw in de bioskoop te kijken en te
hopen ... maar niets ..... ik heb hem nooit meer terug gezien .......
Ik was er maandenlang stuk van, en zelfs nu nog droom ik soms van hem
........
Elvin
Alle teksten ressorteren onder Elvin©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.
Elvin