Ik heb de e-mail een beetje aangepast aan de omstandigheden, maar hier volgt uiteindelijk de essentie van wat mijn (vroegere) vriendje mij vandaag zond. Hij heeft nu vier kinderen en een schattige vrouw, en hij zond me het volgende berichtje ! ( en ik houd nog ontzettend veel van hem ... en in zijn mogelijkheden doet hij nog alles wat hij kan voor mij ! )

Hij had boodschappen gedaan in de supermarkt met zijn mama. Hij zal ongeveer 6 jaar oud geweest zijn, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.

Het stortregende buiten. Het soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.

We stonden allemaal onder de luifel en bij de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen geirriteerd, omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.

Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid, en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt. Herinneringen van rennen, en spetteren als een kind, zo zorgeloos stroomden binnen als een wel-gekome onderbreking van een dag met zorgen. Zijn stem was zo mooi toen het de hynotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.

"Mama, laten we door de regen gaan rennen," zei hij. "Wat?", vroeg Mama. "Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde hij. "Nee lieverd, we wachten totdat het wat minder wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen." "We worden doornat als we dat doen" zei mama. "Nee, dat zullen we niet mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen," zei het jongetje terwijl hij aan zijn mama's arm trok. "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden ?" "Weet je dat niet meer ? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je : "Als God ons hierdoorheen kan helpen, kan hij ons door alles heen helpen!"

. . .
. . .

Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde als de regen. We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.

. . .

Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen, of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig, vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof.

. . .

"Lieverd, je hebt gelijk ! Laten we door de regen rennen. Als God ons nat laat worden, nou, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig, "zei mama. Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen.

Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat ... Ze werden doornat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die ook schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende en werd nat, ik had ook een wasbeurt nodig.

. . .
. . .

Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen... Vergeet daarom niet om tijd te maken en de gelegenheden te aanvaarden om elke dag nieuwe herinneringen te maken. Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.

Leer daarom telkens opnieuw te dromen :

"van het allermooiste" !

Elvin

Alle teksten ressorteren onder Elvin©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Elvin