· Het was al een tijd geleden dat ik verliefd was geworden op een jongen…………

· Ik had gemengde gevoelens over het hebben van een vriendschap…………

· Zou "de zich ontwikkelende jongen" geen schade oplopen…?

· Hoe zou de omgeving reageren………?

· Zal een jongen mij ooit leuk vinden…………?

· Op dat moment kwam ik Bas tegen en ik vond hem direct lief!!

Ik noemde hem later: Mijn zoenvisje.

Bas was een mooie jongen met een bijzondere persoonlijkheid.Aan de ene kant was hij een stoere, sportieve opschepper en praatjesmaker. Hij was altijd vrolijk en gedroeg zich vaak als een clown, gemakkelijk in de omgang en wilde altijd spelen. Hij blonk uit in sportieve prestaties en wilde zich
altijd van zijn beste kant laten zien.

Aan de andere kant was Bas een tedere, serieuze en gevoelige jongen. Hij was duidelijk "afhankelijk" van anderen als het ging om het krijgen van aandacht. Hij toonde zijn gevoelens duidelijk, was een heel groot knuffelbeest en raakte graag mensen aan. Bas had een zeer open maar ook breekbare persoonlijkheid. Hij was ook vaak ziek, zag er vaak slecht uit en had een lichte hartafwijking.

Toen ik hem voor de eerste keer zag, viel ik echt voor hem. Het was bijna liefde op het eerste gezicht. Hij was toen 7 jaar. Bij onze eerste kennismaking zat hij op een stoel die de andere kant op stond, ik keek dus naar zijn achterkant. Toen hij zich omdraaide zag ik een knap en stralend gezichtje. Een knap, heel knap blank gezichtje, met veel sproeten op zijn neus en wangen. En dat gezichtje straalde. Hij straalde geluk en tevredenheid uit. Hij straalde en straalt nog steeds echt…..

Hij had lichtbruin kort haar met licht blauwe ogen. Een gespierd en atletisch lichaam. Vanwege zijn kleine hartafwijking hield hij niet van de zon; zijn huid was dus altijd wat aan de witte kant. De romantische schilders uit oude tijden die hun werken nu nog tonen in de musea wisten het al: een jongentje met een mooie, zachte, witte huid en een tevreden uitstraling…………..Dat beeld je af als een engel!!

Ik kwam wat in contact met zijn ouders en had na het oplossen van wat Pc problemen een keer de moed om hem mee te vragen naar "de plas". Het was zomer en ik had zin om even een duik te nemen. Ik wist dat hij vaak voetbalde in zijn straat en vertelde hem dat ik mijn leren bal graag beschikbaar stelde aan hem. Als hij niet zo spontaan en blij had geageerd, had ik dit zeker niet nog een keer aangedurfd. Wij zwommen die middag samen en ik verwende hem met aandacht, ijsjes en woorden. Hij werd sinds jaren weer mijn 'eerste,
kleine vriendje'. Toen ik hem die middag vroeg wie zijn vrienden waren, noemde hij er een paar. Na de opsomming gevolgd te hebben, vroeg ik hem: "Zullen wij ook vrienden worden?".

Hij reageerde op een manier die nog vaak mijn hart zou doen laten smelten en zei heel opgewekt, stralend en blij: "JA!!". En zo bleef hij mij dan ook altijd noemen: "Vriend". Als hij mij zag, en als hij mij nu nog ziet, dan zegt hij altijd een beetje streng en ondeugend: "Hi, vriend".

Ik had op dat moment wat kinderen betreft, tweeslachtige gevoelens. Aan de ene kant vond ik ze heel leuk en had het idee dat kinderen 'mij iets mee meegaven' maar aan de andere kant wist ik vaak niet hoe ik mijn gevoel moest tonen als ik in de buurt van kinderen was. Bas leerde mij hoe ik vriendjes moest maken. Heel eenvoudig door lief te zijn, ze aandacht geven, ze serieus te nemen en ze af en toe aan te raken. Aanrakingen was iets waar hij heel erg van hield. Was ik de buurt van hem, dam kwam hij vaak naast mij zitten en kroop tegen mij aan. Op mijn schoot zitten als wij met de Pc bezig waren, op bed stoeien en tegen elkaar aanliggen als wij wat tv keken; hij vond het geweldig. Kwam ik hem ergens tegen, dan gaf hij mij een hand of omhelsde mij. Hij straalde echt iets uit. Als ik bij hem in de buurt was werd ik altijd vrolijk. Niet alleen door zijn lieve stralende gezichtje, maar gewoon door zijn manier van doen. Hij had duidelijk een
gave: mensen vrolijk maken. Ik besprak dat eens met hem en hij lachte lief. Later vertelde zijn vader mij in een gesprek, terloops, dat Bas mensen kan bespelen door zijn persoonlijkheid.

Inderdaad, dan kon hij.

Door zijn zwakke gezondheid was hij echter wel verwend. Thuis werden veel dingen aangepast aan zijn wensen en daar maakte hij soms misbruik van. Als er gegeten moest worden vond hij bijna 'alles vies' en hoefde dat dan ook niet te eten. Bij mij at hij bijna alles. We maakten het samen klaar. Soms moest ik
even streng zijn maar meestal was hij lief.

We kregen een relatie als echte vrienden. Hij vertelde mij van alles en vaak praatte ik met hem over serieuze dingen. Soms gingen we samen een stukje wandelen in het park achter mijn huis en ik confronteerde hem dan met zijn persoonlijkheid. Hij was op school en ook thuis, moeilijk geconcentreerd te krijgen op één onderwerp en gedroeg zich vaak als een stoere uitslover. Hij had ook vaak ruzie met zijn grote broer en zei soms erg lelijke dingen tegen hem. Als ik met hem daar over sprak en hem gevoelsmatig wilde laten zien dat hij daarmee veel mensen verdriet deed, reageerde hij daar vaak goed op. Hij had een lief karakter alleen vaak niet in de gaten wat hij aanrichtte. Misschien had hij ook niet echt het gevoel dat hij serieus werd genomen. Hoe vaak neemt een ouder zijn kind eens apart, om op dat moment dat kind alléén eens aandacht te geven? Men is toch veel te druk…

Zelfs als ik streng moest zijn, reageerde hij altijd goed en begreep wat ik hem wilde zeggen.

Hij zat eens in mijn auto te spelen met de cd-speler op een manier die nooit goed kon zijn voor dit apparaat. Ik vond hem die dag een beetje 'te verwend' doen en had hem al een paar keer gezegd dat hij 'ergens mee op moest houden'. Toen ik hem zei dat mijn cd-speler wel eens kapot zou kunnen gaan, zei
hij ongeïnteresseerd en 'lacherig': "Kan mij wat schelen, hij is toch niet van mij".

Nu ben ik wel goed voor mijn vriendjes maar niet gek; ik gaf hem vrij direct een tik op zijn hoofd, niet te hard uiteraard, maar wel zo dat hij het zou voelen.

"Au", reageerde hij geïrriteerd.

"Kan mij wat schelen, is toch niet van mij", zei ik er meteen 'bovenop'.

Hij keek mij even aan en begon te lachen. Hij had het begrepen en was de rest van de dag weer een lieve jongen.

Deze knappe en lieve jongen liet vaak zien aan zijn omgeving wat hij voelde en dacht. Eigenlijk leerde hij mij juist door zijn persoonlijkheid iets. Toen ik hem leerde kennen, was ik niet iemand die snel zijn eigen gevoel volgde. In gezelschappen vertelde ik niet vaak mijn mening, ik was vaak té dienstverlenend naar iedereen en was altijd op mijn hoede 'wat een ander er wel niet van zou kunnen vinden'. Ik was meer met andere bezig dan met mijzelf. Nu zijn dit allemaal geen slechte eigenschappen, maar Bas leerde mij dat je ook op een
andere manier met je eigen mening kunt omgaan. Hij toonde zijn gevoelens met zijn lichaam en spraak en zei het als het 'niets vond'. Door zijn lieve uitstraling deed hij dat wel altijd op een manier die voor veel mensen acceptabel was. Eigenlijk is dit de betekenis van 'assertief zijn': andere op een prettige
manier laten zien en 'meevoelen', wat jij ergens van vindt. Deze jongen volgde bijna altijd zijn gevoel. Daarom kon hij zijn liefde ook delen.

Natuurlijk deden wij veel leuke dingen samen. Voetballen, zwemmen e.d. en we gingen ook vaak naar de film. Hoe zou hij, als een echt 'gevoelskind', reageren als wij samen tijdens het kijken naar de Disney film "Tarzan" plotseling geconfronteerd werden met een romantische scène?

Hij zou mijn hand pakken en die beginnen te strelen. Het romantische gevoel wat hij uit de film 'meevoelde', wilde hij delen.

Net als al mijn andere vriendjes was hij gék op een rugmassage. Eigenlijk is dat het plekje wat je als eerst aandacht moet geven als je een vriendje iets lichamelijks met jou wilt laten delen. De rug is een plaats die geen andere gevoelens oproept dan dat je wilt laten zien dat je iemand iets extra's wilt geven.

Op elke huid staat een bepaalde spanning, men noemt dat de tonus, en het delen en verlagen van deze spanning door middel van het aanraken van iemands rug, is iets wat bijna iedereen vertedert. eigenlijk is er dan een samengaan van de tonussen. De rug zachtjes strelen laat zien dat je bereid ben iemands spanning
over te nemen terwijl de rug masseren te kennen geeft dat je iemands gevoel of spanning wilt "meehelpen" in de juiste richting. Dat iemand dat toelaat, schept een band van vertrouwen. Bas leerde mij hoe ik dat moest doen. Ik het begin waren deze 'enige onhandige verkenningen' die ik in de richting van zijn rug deed, maar hij leerde mij hoe mensen daarvan kunnen genieten. De vriendjes die ik na hem kreeg, hebben daar zeker 'de vruchten van geplukt!'

Ik masseerde en streelde zijn rug en hij genoot. Als hij bij mij was of logeerde, was ik vaak bezig om hem op deze manier lief te hebben. Ik legde hem op de bank en als ik door zijn kleding zijn rug aan het af tasten was, trok hij vaak zijn T-shirt uit. Ik zag dan zijn mooie rug die mij uitnodigend aankeek. Hij legde zijn armen naast zijn lichaam en deed zijn ogen dicht.

Als hij bleef slapen, liep hij 's morgens vaak rond in zijn onderbroek. Mijn huis is een vrij warm huis en hij had het 's nachts al snel te warm. Toen hij zag dat ik ook slechts in één kledingstuk sliep, liet hij zijn pyjama al snel onaangeroerd. Als hij dan vroeg wakker was wilde hij meestal meteen het bed uit en op de bank naar Cartoons kijken. Daar lagen wij dan op de bank, als twee geliefden in elkaar verstrengeld. Onze
lichamen raakte elkaar zonder te worden gestoord door enige synthetische bedekking. Ik streelde vaak zijn buik en schouders en als ik echt wakker was, dan legde ik hem op zijn buik en hij onderging mijn massage.

Vaak bleef hij uren, tot in de middag, in zijn onderboek lopen. Een heel mooi gezicht was dat, misschien is dat wel net zo mooi als een bloot jongetje. Zijn kleine onderbroekje met 'kinderfiguurtjes', omsloot een mooi blank en onschuldig lichaampje. Ondanks dat wij ons zeer intiem gedroegen, liet hij zich nooit naakt aan mij zien. Een overdreven schaamte had hij daarvoor terwijl hij toen pas 8 jaar oud was. Hij vond het echt
verschrikkelijk als iemand hem thuis nakend zag, zelfs zijn ouders. Ik verbaasde mij daar altijd over. Dit mooie jongetje met een "lichamelijke uitstraling" die je bijna erotisch kan noemen en die het heerlijk vindt om met mij zijn huid te delen, doet zo overdreven over zijn naaktheid. Ik liet het maar zo. Over intieme dingen praten vond hij echter geen enkel probleem. Zo vertelde hij mij eens dat hij zich wel eens schaamde en bewust een beetje voorover ging lopen als hij 'zomaar een stijve piemel kreeg', op school of thuis.

Hij kreeg een keer tijdens een partijtje voetbal, een bal op de plaats waar zijn lichaamsdelen zitten die dezelfde naam dragen en hij vertelde mij openlijk hoe dat gevoeld had. Toen ik hem een dag later weer zag, werd ik uitgebreid bijgepraat over 'de status van zijn voortplantingsorganen in ontwikkeling'. Toen ik hem een paar weken later optilde zei hij tegen mij dat ik voorzichtig moest zijn, want "mijn piepie doet een beetje pijn". Hij had een stukje van zijn voorhuid in een snelle zip-actie tussen zijn gulp-rits beschadigd.

Toen hij 10 was vertelde hij mij dat hij "al een paar haartje had op zijn zakje". Dit alles typeerde hem; in alle openheid over van alles en nog wat uit zijn leven spreken met iemand die het wilde horen. Maar bij het omkleden en douchen moest de deur dicht. Natuurlijk liet hij zich wel eens gaan. Omdat hij een jongen
was die zijn vaak zijn gevoel volgde, speelde hij wel eens met zijn lichaamsdeel wat hij juist zo voor iedereen verborgen hield, als wij samen op de bank lagen. Ik nam dat waar en zag ook door zijn onderbroekje heen dat de vorm en grootte wel eens veranderde van zijn private deel. Maar verder gunde ik hem uiteraard zijn privacy.

Omdat hij zijn gevoel vaak lijfelijk toonde en het heerlijk vond als ik hem aanraakte, had ik het niet in de gaten toen ik volgens hem eens te ver ging bij de massage. Een kort protest volgde toen ik zachtjes zijn billen aanraakte tijdens een van onze massage oefeningen. Hij lag in zijn onderbroekje op zijn buik op de bank en nadat ik uitgebreid zijn rug aandacht had gegeven, daalde ik in een roes van tederheid af naar zijn billen.

"Daar niet", zei hij en beetje lacherig.

"Weet je dat een billenmassage heel ontspannend is?", vroeg ik hem.

"Heel even dan", antwoordde hij.

Ik streelde en kneep zachtjes in zijn billen, en hij ging er al snel van genieten. Ook toen ik met mijn handen zijn blote billen masseerde en hem vroeg "of dat ook lekker was", hoorde ik geen protesten meer. Vanaf dat moment werden zijn billen een vast onderdeel van onze intimiteiten.

Meestal als ik een eind maakte aan onze intieme periode, keerde hij zich om en ging op zijn rug liggen. Ik streelde dan even over zijn buik, aaide over zijn bol en vertelde dat ik hem lief vond. Hij vond mij ook altijd lief. Ik sloot meestal de sessie met een kusje op zijn voorhoofd. Had ik dat maar nooit gedaan……….

Mijn ervaring is dat de meeste jongetjes van 8-9 jaar er niet van houden om gezoend te worden. Het bekende 'jeugdtrauma van de dikke tante die op visite komt die in de zachte wangen van de kleine jongen zal knijpen en hem dan zal moeten kussen', kunnen wij voor ons halen. Jongetjes zullen misschien een uitzondering maken voor papa en mama of een zusje; maar meestal houden ze toch niet van 'dat gedoe'.

Deze jongen hield daar ook niet van. Gezoend en gekust worden wilde hij alleen door zijn ouders en zijn oma, de rest vond hij maar niets. Zelfs het kusje op zijn voorhoofd moest ik een paar keer herhalen voordat hij het prima vond. "Dat doe ik omdat ik je lief vind", zei ik dan soms.

Het vreemde was dat hij zelf wel graag zoende. Soms zat hij op mijn schoot, gedraaid, met zijn voorkant naar mij toegedraaid en ik streelde hem dan over zijn rug. Als ik hem dan liet weten wat ik van hem vond door een klein kusje op zijn voorhoofd te 'plakken', begon hij mij vaak uitgebreid te zoenen. Mijn hele
gezicht kreeg kleine liefkozinkjes van deze lieve jongetjes, soms een klein kusje bij mijn mond als fsluiting. Als ik op een ander moment met mijn gezicht in de buurt van zijn gezicht kwam, kreeg ik heel vaak een zoentje. Hij keek er ook altijd heel blij en lief bij.

De laatste keer dat hij mij zo zijn gevoel toonde, noemde ik hem "mijn zoenvisje". Hij lachte lief naar mij toen ik uitlegde waarom……

Hij is een echt knuffeldiertje. Altijd als ik hem zag, moest hij mij aanraken. Vaak komt hij al met uitgestrekte armen naar mij toe. Een tijdje geleden zat ik naast hem en zei tegen hem: "Jij vindt
het leuk om mensen aan te raken hé?"

Hij zei:"Ja, maar niet iedereen."

Hij keek even in mijn ogen en zei: "Jij vindt het ook leuk om mensen aan te raken hé?"

"Ik raak alleen lieve mensen aan", zei ik bevestigend.

"Ik ook", zei hij lief en vrolijk kijkend.

Gisteren zag ik hem bij vrienden en ik vroeg hem of wij deze week op een middag "iets samen zouden kunnen gaan doen".

"Even vragen aan mijn moeder", zei hij en hij rende weg.

Even later kwam hij recht tegenover mij staan, drukte zijn neus tegen de mijne, gaf mij een klein kusje en zei: "Het mag. Dan kom ik gelijk de hele dag bij jou".

Hij weet wat hij wil…….

Toen wij een dag later 'hand in hand' in de stad liepen, vroeg hij plotseling: "kom eens wat lager met je gezicht". Toen ik genoeg was 'doorgebogen' kreeg ik een klein kusje op mijn wang.

Als dank…….

Ik ben de afgelopen jaren erg verwend door mijn vriendjes. Ik had en heb innig contact met een paar hele mooie voorbeelden van het jonge mannelijk geslacht.

Ik weet dat een dergelijke relatie mogelijk is als je hem op onzelfzuchtige liefde baseert.

Liefde voelen, aandacht krijgen, leuke dingen doen, serieus genomen worden, geknuffeld worden; daar hebben deze lieve jongens behoefte aan.

Ik wil deze echt gebeurde dingen graag bewaren voor mijzelf en daarom schreef ik ze op; misschien vindt een ander het leuk om ze te lezen.

Misschien inspireert het……..

Alle teksten ressorteren  onder Boy-Fan©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina 
mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend.De 
teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.