De keuze (deel 1 t/m 5)

Vlak achter mij is een grote skatebaan die elke dag bezet is door een heleboel kinderen. Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat het allemaal jongens zijn. De leeftijd varieert van 8 tot 18 en als ik er langs loop, vallen mij natuurlijk de 8-12 jarigen op, dat is niet moeilijk. Die ene keer dat ik er langs liep - ik was onderweg naar de supermarkt - werd ik ingehaald door een jongetje van een jaar of 11 en bij het inhalen keek ie achterom en riep "Hoi!", dus ik riep "Hoi" terug. Ik ben bij de skatebaan even staan kijken hoe die virtuozen dat toch deden, ik zou het nooit durven, die waaghalzerij. Afijn, na een poosje te hebben genoten van de kunsten en de jongetjes ben ik toch maar door gaan lopen want de plicht roept.

Op de terugweg kwam ik wéér een jochie tegen, ditmaal een jaar of 8-9, ook hij keek om en riep "Hoi!", maar dit jongetje lachte er ook lief bij. Dus ik zei ik ook maar weer "Hoi" terug. Toen ik bij de baan aankwam zat dit jochie op een bankje lekker te genieten van zijn snoepjes die hij blijkbaar bij dezelfde supermarkt heeft gekocht. Ik heb hem daar toch niet gezien. Ik besloot even naast hem te gaan zitten om een babbeltje met hem te maken.

"Je bent nou zeker moe van dat skaten?", vroeg ik hem.

"Nee hoor!", riep ie.

"O, ik vind het anders nog al een afstandje naar de supermarkt"

"Mneej, echt nie", riep ie vrij overtuigend.

"Laat zo meteen maar eens zien wat je kunt dan", daagde ik hem uit.

"Ok, wil jij dan even mijn snoepzak bijhouden?"

"Eh, pff, ja natuurlijk, manneke!"

Hij gaf mij de snoepzak en vertrok richting baan. Als een volleerd artiest liet ie heel zijn bagage zien wat ie al kon waarbij hij regelmatig naar mij keek en glimlachte. Ik glimlachte dan terug en zag hem, misschien van tevredenheid, met zijn ogen knipperen. Toen ie daar zo bezig was viel me eigenlijk pas op dat het een mooi jongetje was. Kastanjebruin, gekort haar, blauwe ogen, heerlijke sproetjes en een mooi ietwat gebruind lijfje met toch al veel spiertjes. O ja, en een oorbelletje, zo'n knopje... Het viel me verder op dat ie geen bescherming droeg en dat ie een voetbaltenue van de plaatselijke profclub aan had, zo'n heerlijke losse zijde short die wapperde van de rijwind, zijn shirtje dat af en toe opwaaide zodat ik zijn naveltje kon zien. Nummer 11 staat er achter op zijn rug, zijn leeftijd? Vast niet, hij lijkt me jonger.

Na uitgeraasd te zijn kwam ie weer naast me zitten en vroeg zijn snoepzakje weer. Hij controleerde gelijk de inhoud of ik er iets uitgehaald had natuurlijk maar dat was niet zo want zo ben ik niet, ik vr? altijd om een snoepje, het is namelijk veel leuker om een snoepje van een jongetje te krijgen dan zelf te pakken.

"Zo, dat kun jij goed", complimenteerde ik hem.

"Ja, goed hé?

"Ben je al lang aan het skaten?"

"Mmm, vanaf twee uur".

"Eh, ik bedoel, hoeveel jaar?", ik was blijkbaar even niet duidelijk.

"O (lach), een jaartje ongeveer, denk ik"

"Ah, hoe oud ben je als ik vragen mag?"

"11"

"Zo (verbaasd), ik had je jonger geschat".

"Ja, ik ben klein voor mijn leeftijd zeggen ze, hoe heet jij eigenlijk?".

"Ik heet Willem en jij?".

"Koen", riep ie.

deel 2

Plots vloog ie weer omhoog en ik kreeg zijn snoepzak weer toegeworpen. Daar ging ie weer, nog harder als de eerste keer. Hij wilde nu blijkbaar laten zien wat ie kon en plots, een klap, hij struikelde over een rand en lag daar en begon te huilen. Ik snelde naar hem toe en bekeek even hoe erg het was, gebruik makend van mijn ervaring als pupillentrainer.

"Waar heb je pijn?", vroeg ik bezorgd.

"Hier", hij wees naar zijn heup.

"Kun je bewegen?"

Als antwoord hierop ging Koen rechtop zitten en snikte nog steeds. Ik wreef over zijn heup en drukte er wat op.

"Doet dat pijn Koen?", vroeg ik hem.

"Nee, het gaat wel weer", en hij stond vervolgens op.

"Misschien moet je toch maar wat voorzichtiger zijn, Koen", riep ik een beetje manend.

Dat vond ie ook wel en ik sloeg mijn arm even om hem heen waarbij ik vroeg of het écht wel ging. Hij drukte zijn lichaam tegen mij aan en legde zijn hoofdje even in mijn schouder en bevestigde nogmaals dat het al ging en vroeg weer om de snoepzak. Hij pakte een snoepje en ging weer de baan op. Ik liep op mijn gemak weer terug naar het bankje en had eigenlijk helemaal geen zin om naar huis te gaan. Pas als Koen ging, wilde ik ook pas naar huis. "Willem!", hoorde ik ineens en ik draaide me om en daar kwam Koen aangesjeest, recht in mijn armen! Ik sloeg mijn armen ook om hem heen en een knuffel was een feit. We bleven zo staan en alles om ons heen verdween, of beter gezegd, wij verdwenen. Ik in een woud van liefde en genot, en Koen... ...ach ik weet het niet, misschien ook wel liefde of adoratie.

"Ik vind je lief, Willem", riep ie teder.

"Ik jou ook".

"Ik moet nu gaan, mijn moeder wacht denk ik al met het eten".

"Ja, ik had ook al lang thuis moeten zijn, Koen", natuurlijk was dat niet zo...

"Zie ik je morgen weer?", vroeg ie?

"Waar? Hier bij de skatebaan?".

"Ja...".

"Is goed Koen, ik ben er weer, mag ik dan mijn camera meenemen?"

"O leuk, ga je dan foto's nemen?" vroeg Koen opgewekt.

"Als dat mag van jou".

"Tuurlijk! Leuk!"

"OK, dan zie ik je morgen, goed?"

"Ja, tot morgen lieve Willem"...

"Tot morgen lieve Koen"...

Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat ik helemaal in zwijm naar huis liep. Ik dacht maar aan één ding: Koen. Overal zag ik Koen lopen, dat jochie op zijn fiets; wat heeft die wat mij aan Koen doet denken, die bestuurder van die auto; lijkt ook wel een beetje op Koen. Overal wilde ik Koen zien. En plots! Een slipgeluid en getoeter! Shit ik word bijna omver gereden! Ik was even helemaal de weg kwijt en ik maakte nog een gebaar van "sorry, mijn schuld" en liep zelfs bijna de verkeerde kant op. Mijn hemel, wat was ik in de war van Koen. Ik moet het even van me afzetten anders kom ik niet eens thuis en ik wil al helem? niet in het ziekenhuis belanden anders zie ik Koen morgen niet.

deel 3

Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan, zo gespannen was ik voor het weerzien met Koen. Het lukte me toch om een uurtje of twee te slapen maar dat is natuurlijk heel weinig. 's Morgens had ik geen honger, wel een leeg gevoel maar ook een "leeg" gevoel, onzekerheid. Zie ik hem vandaag wel? Was het weer niet de zoveelste impulsiviteit waar ik me weer door beet laat nemen? En, erger nog, we hebben geen tijd afgesproken! Koen zei gisteren dat ie vanaf ongeveer twee uur daar was, hoe laat is het nu? Hm, zeven uur, dus dat duurt nog lang. Ik heb wel besloten om al om ? uur naar de baan te gaan want ik wil geen minuut missen van mijn kersverse nieuwe kennisje en misschien wil Koen wel mijn vriendje worden. Kom laat ik eens een verzetje zoeken en kijken of mijn camera nog in orde is. Het is zo'n digitaal ding waar ik al veel foto's mee heb gemaakt.

Ondertussen dood ik de tijd met allerlei nutteloze dingen, dat ik het huis ga doen, maar nee, daar heb ik nou helemaal geen zin in! Hoe laat is het nu? Tien uur, het schiet niet op! Ik besluit om maar weer even te gaan liggen en ik zet mijn wekker op twaalf uur. Ik schrik wakker van het ding en het blijkt al tijd te zijn, sjonge, heb ik toch nog twee uurtjes geslapen, dat maakt samen vier uur. Ach, dat moet kunnen toch? Ik ga me gauw wassen, scheren, eten, tandenpoetsen, en ik heb altijd de neiging om extra deo op te spuiten als ik dicht bij een jongetje ga zijn.

Alsof dat kind daar erg in heeft! Maar goed, het is voor mijn geruststelling dat ik zeker lekker ruik als ik bij hem in de buurt ben. Ok, Klaar? Niets vergeten: Camera, geheugenkaarten, een extra set batterijen en hup, naar de skatebaan.

Eenmaal daar aangekomen is er al weer veel activiteit maar ik zie nog geen Koen. Maar het is nog vroeg dus ik moet me nog niet druk maken, ondertussen gewoon lekker genieten van de jongetjes die er zijn. Dat blonde gastje bijvoorbeeld, leuk koppie, jammer dat ie zo ingepakt is. Of die andere blonde, wel een beetje lastig joch, lange benen al, hm die zie ik wel zitten. Ik kijk rustig verder om me heen en ook af en toe naar de richting waar ik Koen gisteren vanaf zag komen maar er is nog niets te zien. Hoe laat is het? Kwart voor twee, mijn hart begin sneller te kloppen en ik krijg kriebels in mijn buik. Toch maar weer even rondkijken, wat zien we nog meer: Datzelfde jochie met dat leuke koppie is er ook bij gaan zitten en die langbenige? O, die is nog bezig. Daar zit ook nog een leuk joch en eh, poeh, ik kan wel ver zijn shot in kijken zeg! Ik zie dat ie een blauwe onderbroek aan heeft, mooi! Even denk ik eraan om mijn camera al te pakken en wat plaatjes te schieten maar wat zullen ze dan wel niet denken? Vast "Wat moet die vent met die camera? Die was hier gisteren ook al", of iets in die geest. Vooral die oudere met die mooie lange benen zal zoiets wel denken, ik schat hem een jaar of dertien. De anderen geef ik niet meer dan 11-12 jaar.

Hoe laat is het? Vijf over twee, shit, waar is Koen nou? Alhoewel er geen reden is begin ik me toch wel zorgen te maken. Hij moet vast mee met zijn moeder naar de stad om nieuwe schoenen te kopen of zo, of hij heeft een vriendje gezien en toch nog andere plannen gemaakt, Hij is het gewoon vergeten! Nee! Daar wil ik niet aan denken! Ik geef hem de kans, ik blijf hier nog een uur zitten, het is toch lekker weer en het uitzicht is prima. Ondertussen is het al half drie en nog steeds geen Koen. Ik moet actie ondernemen, ik vraag gewoon aan een van die gasten of ze Koen kennen, dat jochie met het leuke koppie lijkt me wel geschikt. Als ie voorbij geraasd komt, spreek ik hem aan.

"Hoi ken je een zekere Koen?", vroeg ik recht op het kind af.

"Bedoel je Koen Bijsterveld?", vroeg ie.

"Eh, ik ken zijn achternaam niet, bruinrood haar, sproeten en een oorbelletje".

"O, ja dat is Koen Bijsterveld, die woont vlak bij mij", zei hij zelfverzekerd.

"Komt die nog?"

"Ja, maar hij moest eerst zijn vader helpen en dan komt ie".

"Waar ken je Koen van?", vroeg ie vervolgens nieuwsgierig.

"O, van gisteren, ik heb hem geholpen toen ie gevallen was", ik moest toch ?s zeggen...

"Ah, hij zal zo wel komen", en roef, weg was ie weer.

deel 4

Hij keek nog even achterom naar mijn camera die ik ondertussen uit de tas had gehaald. Ik begon al wat te richten en te spelen met de zoomlens om te kijken of ik Koen er goed op kon krijgen. Hmm, de lens bestrijkt heel de baan, mooi! "Boe!" gaat het ineens. Staat Koen ineens achter me, eindelijk, daar is ie!

"Hoi Koen, ik was al bang dat je niet meer zou komen", zei ik enthousiast.

"Ja, het duurde wat langer dan de bedoeling was, maar ik ben er toch?"

"Ja, fijn dat je d'r bent Koen", zei ik nog eens opgelucht.

Koen komt naast me zitten en heeft alleen maar oog voor mijn camera. "Sjeetje, da's een grote", was het enige wat ie kon zeggen. Plots merk ik op dat Koen zijn skates niet aan heeft, dus ik vraag hem hoe dat komt. "Eusj, helemaal vergeten!, Shit!". Ach, ik vond het niet zo erg dat ie ze niet bij had, veel belangrijker was dat hij er was. "Luuk, kom eens!", schreeuwde Koen plots en als een waar slaafje komt de blonde jongen waar ik al meegesproken heb aangeskated. De jongen heet dus Luuk, hmm, weer een "bekende" erbij. "Luuk, dit is Willem en hij wilde foto's van mij maken maar ik heb mijn skates niet aan, vergeten", zei Koen en Luuk keek me even aan en keek vervolgens weer naar de camera. "Je mag mij wel fotograferen hoor!", zei Luuk plots. Ja, dat zag ik ook wel zitten, ik stelde voor dat ik ze dan alle twee maar ging fotograferen en dat was natuurlijk helemaal geen probleem. OK, even warm draaien, ik maak eerst wat "stills" van Koen en dan over naar de "actie" opnames. "Kom, dan gaan we daar naar dat grasveldje", en voordat ik het wist had Koen mijn arm al te pakken. Eenmaal aangekomen ging Koen op zijn buik liggen, op zijn ellebogen en met zijn onderbenen omhoog. Jaaa, dat was een mooie houding. Gelukkig was het niet druk bij de baan zodat ik dat ook kon zeggen want ik had inmiddels wel door dat Koen graag zichzelf was bij mij.

Het zonnetje scheen maar ik besloot toch "aanvul flits" te gebruiken voor een mooier resultaat. Koen ging in allerlei standjes en poses zitten, liggen, hangen totdat ie plots boven op mij kwam zitten. Ik zat in kleermakers zit om op zijn hoogte te kunnen "schieten" toen hij over mij heen kwam zitten met zijn gezicht naar de mijne. Hij sloeg zijn armen om mij heen en begon te knuffelen! "Ik vind je lief", fluisterde Koen. Bij deze worden legde ik mijn camera even opzijn en begon zijn rug te strelen. "Ik jou ook", fluister ik weer teder terug. Dit is de tweede keer dat ie dit zegt, dus hij meent het echt. "Haaa, ze zijn verliefd!", horen we ineens van de baan. Het was Luuk die naar ons stond te kijken. Ja, we waren even van de wereld met zijn tweetjes en hadden niet meer in de gaten dat we bij een skatebaan waren. Ik zou graag een flinke wandeling met Koen willen maken met de camera erbij en dan op de mooiste plekjes de mooiste foto's van hem maken. "Kom we gaan even naar Luuk", zei ik en Koen zei: "Ok, sta maar op...", maar hij bleef gewoon zitten! Dus ik proberen om overeind te komen en dat lukte wonderbaarlijk want behalve klein is Koen ook licht, en dat voor een 11-jarige jongen! En zo liep ik met een heerlijk jongetje in mijn armen naar de skatebaan. "Hé, daar komen ze aan, het verliefde stel", daar stond Luuk al te grijnzen. "O, sorry hoor als ik je vriendje in mijn armen heb", grapte ik maar terug, niet wetende hoe serieus of grappig Luuk het bedoelde.

deel 5

En zoals beloofd werd Luuk nu digitaal vereeuwigd. Hij haalde heel zijn trukendoos voor de dag en liet toch wat meer zien dan Koen gisteren. Ik zag wel wat dingen terug waar ik uit opmaak dat ze veel van elkaar leren, veel met elkaar omgaan misschien. Oeps, vergeet ik bijna foto's te maken! Ok, hogere sluitertijd en goed de camera meetrekken om een vervaagde achtergrond te krijgen wat de snelheid accentueert. Wacht even... Ik zie nu pas dat Luuk zich ontdaan heeft van zijn beschermers! Wow! Wat een benen! Hmmm, hij heeft ook zo'n voetbalbroekje aan en dat brengt me op een idee; Ik ga vanuit de baan zijn acties fotograferen. Ik riep Luuk even en vroeg hem of ik hem vanuit de baan mocht fotograferen, want het is toch niet druk nu, degenen die er zijn skaten niet op dit moment. "Ja harstikke gaaf, joh!", dat klonk aangenaam instemmend, dus ik sprong de baan in, zo'n kuip eigenlijk en ging onder aan de rand zitten. Ik vroeg Luuk of ie van de andere kant naar mij, op de rand van de kuip wilde springen en dat deed ie. Op het moment dat ie uit de kuip sprong knipte ik en ik zal later wel kijken of de foto goed gelukt is. Luuk bleef daar op de rand staan en ik kon zo zijn short inkijken. Hij had een boxer aan! Een klein beetje meer wapperen en kan zijn piemeltje zien! Ik richtte mijn camera naar boven om zo een foto van hem te maken en Luuk ging een beetje met scheve heupen staan, echt poseren dus. "Ik moet vlug knippen anders bedenkt ie zich", dacht ik nog en ik was op tijd, na de foto roetste hij gelijk weer weg...

Na een foto of wat gemaakt te hebben klauterde ik weer uit de baan en ging naast Koen zitten op het bankje waar we elkaar gisteren voor het eerst ontmoetten.

"Even kijken of ze gelukt zijn Koen", zei ik hem en ik zette mijn camera op "View".

"Euj wauw, kun je de foto's nu al zien!?", schreeuwde Koen fluisterend.

"Ja, het is een digitale camera", vertelde ik hem trots.

"La's zien!"

Ik ging dichter bij Koen zitten en bracht mijn hoofd nog dichter bij hem. Het schermpje heeft namelijk niet zo'n grote inkijk hoek, ahum... "Eujs", "Tof", "Jezus!", dat waren de commentaren bij de foto's. Ik ben blij dat ik nu eens de voorkeur aan volwassenen kan geven bij het commentaar op de TV... En dan begint ie me de oren van de kop af te vragen; "Of ik er ook films mee kan maken", "Hoe kan ik die foto's op papier krijgen", "Kunnen ze ook op de computer"... ..."Ja...", zei ik bij het laatste. "Oh, mag ik dat zien!?", riep Koen uit, dus vertelde ik hem dat het geen probleem is maar dat ie dan met mij mee naar huis zou moeten. "Is goed dan gaan we en Luuk gaat mee!". Hohoho, niet zo snel, mag dat wel van de ouders, vindt Luuk dat okee, hoe laat moeten jullie thuis zijn? Hoe laat is het eigenlijk? Vijf uur, ja als je het leuk hebt gaat de tijd snel. "Aah, het is toch vakantie", begint Koen te zeuren. Tja, ik vond het natuurlijk geen probleem en inmiddels kwam Luuk ook bij ons staan. "Dan gaan we eerst eten en dan komen we alle drie hier terug met de fietsen en dan gaan we naar jou", zei Luuk. Nou dat klonk ook overtuigend en ik kon geen nee meer zeggen tegen deze opdringerige jongetjes.

Hierna ging ieder zijn weegs, wat voor de jongetjes dezelfde weg inhoudt, en ik ging naar huis met een afspraakje met twee heerlijke, tegenovergestelde jongetjes. Ik heb dus niet een vriendje maar ik heb twee vriendjes! Hoe kan ik de aandacht het beste verdelen, want ze lijken er beiden om te springen. Zijn het tweeverdieners kinderen, of krijgen ze juist net wel veel aandacht thuis? Allemaal vragen die door mijn hoofd spelen. Afijn laat ik mijn gissingen even opzij zetten, lekker eten en dan lekker met de jongetjes de foto's bekijken. Het is maar goed dat ik fris en chips in huis heb, anders zou het maar een saaie boel worden, we maken er gewoon een feestje van!

naar delen 6/9

Boefje

Alle teksten ressorteren onder Boefje©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Boefje